|
|
|
||||||
Akademiki WÄ…gry
Oferujemy pokoje 6 os, 80 os.
Nocleg: centrum turystyczne, disco, do plazy 600m, obiady i kolacje, telewizor, barek, balkon, wygodne łóżko, basen. Alina Podladowska - Żukowo Morskie 420701634 Tematyka:
| |||||||
|
|
|||||||
|
stewia Å›cianki dziaÅ‚owe suknie Å›lubneAnna nie s³ysza³a skrzypniêcia drzwi. Mimo kilku godzin snu czu³a teraz wiêksze znu¿enie ni¿ z rana po zle przespanej nocy. Obudzi³a siê o wczesnym zmierzchu. Z poczatku, zaskoczona pe³nym, porywistym szumem wiatru, ujrzawszy w g³êbi za oknem zarys p³ota i drzewo o czarnych, gnacych siê ga³êziach, nie mog³a zorientowaæ siê, gdzie siê znajduje. Nie zda¿y³a siê jeszcze przyzwyczaiæ do tej du¿ej, obcej izby tak ró¿nej od pokoju, który ostatnio zamieszkiwa³a. Gdy o podobnej godzinie budzi³a siê w Warszawie, widzia³a przez zmêtnia³a szybê ¿a³osnie obwis³a rynnê, dalej obdrapana scianê pe³na jakichs niepotrzebnych gzymsów i ozdób, wat³ych balkoników i okien przybranych wiotkimi firankami, jeszcze wy¿ej czarny, wilgotny, gêsto po³atany dach, smêtne dymniki uwik³ane w pajêczynowe nitki drutów radiowych, a nad tym wszystkim doskonale zharmonizowany z ca³oscia, w bezruchu zastyg³y, jakby ze starej ilustracji wyciêty p³at nieba. Gdy nadchodzi³ przedwczesny zmierzch brzydkich dni, a drobny deszczyk zacina³ z ukosa, wówczas dymniki szamota³y siê apatycznie, potem z rosnacym mrokiem zapada³ ospa³y spokój, tylko wiatr uwiêziony pomiêdzy murami be³kota³ ptrzyt³umionym oddechem.
Tak w ciagu wielu miesiêcy z¿y³a siê z tym obrazem, ¿e nim zda¿y³a teraz podniesæ powieki, by³a pewna, ¿e taki w³asnie widok narzuci siê jej oczom. Pomysla³a, ¿e bêdzie musia³a zaraz ubraæ siê i wyjsæ na ulicê. Zaczê³a siê nawet zastanawiaæ, czy nie powinna zmieniæ dzielnicy. Mo¿e jeszcze raz spróbowaæ sródmiescia? Mo¿e... Westchnê³a ciê¿ko. Gdyby¿ mo¿na by³o schroniæ siê przed tym wszystkim w sen d³ugi i twardy!
Ale kiedy po chwili zda³a sobie sprawê, ¿e nie jest ju¿ w Warszawie - nie odczu³a ulgi. Dochodzi³a piata. Za godzinê - obliczy³a szybko - powinien przyjsæ kierownik poczty. Znowu bêdzie klaæ dogorywajaca ¿onê... Usiad³a na ³ó¿ku, wsunê³a stopy w rozdeptane pantofle. W pokoju by³o zimno, powietrze przesiakniête wilgocia czyni³o ch³ód obslizg³ym i lepkim. Dr¿ac narzuci³a szlafrok, pamiêtajacy jeszcze lepsze czasy, i podesz³a do toalety.
Spojrzawszy w lustro wzdrygnê³a siê. Nie mog³a patrzeæ na siebie bez wstrêtu i przestrachu. Ostatnich kilka lat zmieni³o ja zupe³nie. Czasami mia³a wra¿enie, ¿e ka¿dy dzieñ, ka¿da noc posuwaja naprzód dzie³o zniszczenia. Nieraz, budzac siê z rana, zrywa³a siê pospiesznie z ³ó¿ka i jeszcze oczy majac zaklejone od snu bieg³a do lustra. Starosæ, nie, to nie o nia chodzi³o. Niedawno przekroczy³a wprawdzie czterdziestkê, ale nie wyglada³a na wiêcej lat. Zmienia³ siê tylko wyraz jej twarzy. Zarys policzków niegdys tak delikatny uleg³ trywialnemu zniekszta³ceniu, usta uk³ada³y siê w przykry, wyuzdany grymas, oczy straci³y wilgotny, miêkki po³ysk. Anna czu³a, ¿e mo¿e teraz pociagaæ tylko natury chore i instynkty znieprawione. Ruchy, g³os, spojrzenia, wszystko w niej obiecywa³o rozpustê. Ile te¿ razy w oczach zaczepionych mê¿czyzn wyczyta³a nietajony odruch niechêci i pogardy. Ile brutalnych s³ów uderzy³o ja po twarzy. Brali ja ci, których twarze by³y napiêtnowane tymi samymi znakami, co i ona. Pêka³y wobec niej wszelkie hamulce, opada³y maski, rwa³a siê w strzêpy uk³adnosæ, brudny k³ab ciemnych po¿adañ wycieka³ z obna¿onych cia³, jak ropa p³ynaca z odkrytej rany, oplatywa³ ja swymi mackami, ch³ona³ i ssa³. Czasami przecie¿ znajdowa³a nieomal zadowolenie w tym ca³kowitym i ostatecznym upadku. Czegó¿ mo¿e od ¿ycia ¿adaæ kobieta, od której nikt prócz krótkiej, nêdznie op³aconej chwili rozkoszy niczego nie ¿ada³? Nic siê ju¿ staæ nie mo¿e. Zanurzyæ siê wiêc w tê otch³añ, dosiêgnaæ samego dna... Z pewnoscia tê w³asnie zgodê na wszystko wyczyta³ w jej oczach Litowka, gdy bawiac przed tygodniem w Warszawie spotka³ Annê na ulicy.
Zdziwi³a siê, ¿e ja pozna³. Nie widzieli siê bowiem od dziesiêciu przynajmniej lat. Stare dzieje ich ³aczy³y. Anna ¿y³a wówczas z Morawcem, stawiajacym pierwsze dopiero kroki na terenie stolicy. Roman by³ m³odszy od niej, mia³ dwadziescia kilka lat, podoba³ siê jej. Pociaga³ zuchwa³oscia, mocnym cia³em, energia i tym nieuchwytnym b³yskiem w oczach, który raz wydawa³ siê cierpieniem, a kiedy indziej okrucieñstwem. Niewiele wiedzia³a o jego przesz³osci, prawdopodobnie burzliwej. Nie zwierza³ siê. Bêdac szczerym, umia³ jednoczesnie byæ skrytym. Czym obecnie zajmowa³ siê - to oczywiscie wiedzia³a. Ale to jej nie przeszkadza³o. Wierzy³a, ¿e nie potknie siê. Pieniêdzy mia³ zawsze pod dostatkiem. Mia³a wiêc spokój, nie potrzebowa³a chodziæ po ulicy. W tym w³asnie czasie zacza³ organizowaæ pierwsza swoja bandê. Pewnego dnia przyprowadzi³ nowego kompana. By³ to Litowka. Przez kilka miesiêcy chodzili na roboty razem i z kilku jeszcze innymi. Wkrótce jednak skoñczy³o siê to wszystko. Po jakiejs grubszej, krwawo zakoñczonej historii, banda Morawca rozpad³a siê. Paru ch³opców wpad³o, dostali po kilkanascie lat ciê¿kiego wiêzienia. O Romanie s³uch przepad³, znikna³ równie¿ Litowka.
Spotka³a go teraz dopiero. Dowiedzia³a siê, ¿e Morawca od lat ju¿ nie widzia³ i w ogóle od dawna, zaraz po tamtej awanturze, skoñczy³ z podobnymi sprawami. Nie mia³ ochoty - wyzna³ - powêdrowaæ na szubienicê albo zginaæ w wiêzieniu. Nie ka¿dy ma szczêscie Morawca. Zreszta i jego szczêscie mo¿e pewnego piêknego dnia prysnaæ jak ³upinka. Osiedli³ siê wiêc na kresach wschodnich. Za pieniadze, które mu przypad³y z podzia³u, wybudowa³ domek i urzadzi³ sklep z wyszynkiem.
Zadowolony by³ ze spotkania. Zaproponowa³ kolacjê. Wstapili razem do baru. Ciagle opowiada³ o sobie. Ale Anna wiedzia³a, ¿e szybko zda³ sobie sprawê z sytuacji, w jakiej siê znajdowa³a. Nie potrzebowa³ pytaæ. By³a ubrana zle, z tandetna jaskrawoscia, wyglada³a niezdrowo; chciwie, choæ stara³a siê panowaæ nad ruchami, rzuci³a siê na gorace jedzenie. Gdy zaproponowa³ jej wyjazd do Sedelnik w wiadomym celu, zgodzi³a siê bez wahania. Nie mia³a nic do stracenia. W Warszawie czeka³ ja tylko g³ód, a w niedalekiej przysz³osci szpital lub ¿ebranina pod koscio³em. Ludzie? Uwa¿a³a, ¿e wszêdzie sa ci sami, jednakowo zli. Wola³a wiêc o tym nie mysleæ, cieszyæ siê raczej, ¿e znajdzie siê na wsi. W pewnym momencie, gdy wyobrazi³a sobie pola i lasy, krajobraz od tylu lat nie widziany, od¿y³y w niej bolesnym szarpniêciem najdawniejsze, rzadko budzace siê wspomnienia. Wychyna³ z mroku czasu dzieñ wycieczki za miasto: niebo pogodne, zapach jasminów, droga ocieniona roz³o¿ystymi kasztanami, ujadanie psów... Ale zanim posród tych migawkowych obrazów zda¿y³a zarysowaæ siê smiejaca twarz Paw³a Siechenia, Anna wsta³a szybko i spyta³a Litowkê: zatañczymy? W jego ciê¿kich ramionach, pod goracym, wódka przepojonym oddechem, znik³y oczy i usta, których wola³a z odleg³osci lat nie wywo³ywaæ.
Zabawili w lokalu do póznego wieczora. Potem, po nocy, która da³a Annie przedsmak tego, co ja czeka w Sedelnikach, wyjechali.
Wies powita³a ja wichura i deszczem Anna gorzko usmiechnê³a siê. Gdy pamiêæ przywo³ywa³a to dawne wspomnienie, zawsze ogarnia³o ja wra¿enie, i¿ ca³a odleg³a przesz³osæ w stosunku do ¿ycia obecnego jest czyms nierealnym, jak gdyby zamkniêtym krêgiem zdarzeñ nale¿acych do innego zupe³nie cz³owieka. Nie znajdowa³a ¿adnej ³acznosci pomiêdzy soba a tamta ma³a dziewczynka sprzed kilkudziesiêciu lat. Najchêtniej te¿ odpêdza³a od siebie wspomnienia. Czemu¿ wiêc teraz z tak czu³ym nieomal poddaniem pozwala³a zagarnaæ siê p³ynacym z daleka obrazom?
Wtedy ¿y³a jeszcze matka. Wiele jednak godzin przebywa³a poza domem. Pracowa³a w krawieckim magazynie, mia³a tam du¿o roboty. Czasem wyszed³szy rano, wraca³a póznym wieczorem. Nie by³o na to ¿adnej rady. Anna musia³a siê poddaæ. Czu³a siê bezbronna i swiadomosæ zale¿nosci od spraw zawik³anych w inny, daleki, a jej niedostêpny swiat, który na ca³y dzieñ zabiera³ matkê, nie pozwala³a szukaæ odpoczynku nawet w tych godzinach wczesnego przedpo³udnia, które wype³nia³o ¿ycie skrzêtne i pracowite, pe³ne ¿mudnej bieganiny pani Podhaliczowej, codziennie rozwijajace siê w tym samym rytmie, nanizane wed³ug raz na zawsze ustalonego porzadku. Anna bra³a udzia³ w tych domowych obrzadkach. Pani Podhaliczowa lubi³a ja wciagaæ w krag swoich poczynañ, lecz wszystko, co w ciagu przedpo³udnia dokonywa³o siê w malutkim, jak gniazdo osadzonym w kacie oficyny mieszkaniu, nie mog³o wyrwaæ z serca dra¿niacego niepokoju. Ju¿ budzac siê, zanim prze¿y³a bolesna chwilê rozstania z matka, mysla³a pe³na lêku o wieczornych chwilach oczekiwania jej powrotu. Najgorsze by³y czasy zim. Budzi³a siê w nieprzyjaznych ciemnosciach, nieraz jeszcze w srodku nocy, ale poniewa¿ nie zna³a godziny zawieszonej w odleg³ym kacie pomiêdzy monotonnym tykaniem zegara, ba³a siê usnaæ, aby nie przeoczyæ chwili, w której matka wstanie, po cichu ubierze siê i nie jedzac najczêsciej sniadania odejdzie. Z czasem nauczy³a siê rozpoznawaæ godziny po odg³osach. Ale i wówczas walczy³a z sennoscia, nie ufajac dzwiêkom, które jak z³e duchy przynosi³y z daleka nieub³agane znaki. Wydawa³o siê jej, ¿e w tym swiecie tajemnych, porannych poczynañ mo¿e pewnego dnia ulec wszystko nag³ej zmianie i gdyby zawierzywszy wiadomemu porzadkowi zasnê³a - matka odesz³aby bez po¿egnania. Wola³a wiêc czuwaæ wobec niebezpieczeñstwa. Wola³a wybiegaæ mu naprzeciw. A jednoczesnie czerpa³a smutna radosæ z s³odkiej bliskosci le¿acej obok matki. Ws³uchiwa³a siê pilnie w jej cichy, równy oddech, wiedzac, ¿e w pewnej chwili, jego ciep³o, majace cos z miêkkosci nagrzanej s³oñcem trawy, przybli¿y siê i zmieni w goracy poca³unek. Jak¿e pragnê³a i ba³a siê tej chwili! Wiedzia³a, ¿e minuta ufnego wtulenia w ramiona matki musi szybko pierzchnaæ, jakby bicie serca, które czu³a przy swoim sercu, niecierpliwie znaczac uciekajacy czas, przynagla³o do pospiechu; wiedzia³a równie¿, ¿e potem na kszta³t rozleg³ej i ogromnie smutnej równiny, ogladanej kiedys z okna pociagu, otworzy siê szeroki bieg têsknych godzin, ciê¿ko jak blady dzieñ wy³onionych z mroku i powoli, znów w g³ab tym razem ju¿ mroku wieczornego zda¿ajacych. Ale nawet pamiêæ cierpkiego smaku godzin, wsród których mia³a siê tak d³ugo b³akaæ, nie t³umi³a w niej pragnienia poca³unku: krótkiej chwili szczêscia zawistnie sciganej przez koniecznosæ. To ranne powitanie, równoznaczne z po¿egnaniem, bo wszystko, co pózniej matka czyni³a, stawa³o siê niepowrotnym odp³ywaniem radosci i spokoju, by³o w ciagu dnia jedynym oparciem Anny. By³a to chwila, do której ucieka³o siê jak pod dach w czasie wiatru i s³oty. Jej waski krag promienia³ swiat³em w ciemnosciach. Przypasæ do niego, zanurzyæ siê w nim i zaczerpnaæ stamtad oddechu, który gra³ potem w piersiach nieokreslona spiewna rzewnoscia - jakie¿ to by³o wytchnienie i ulga. I wtedy wczesny zmierzch zimowy, przedtem grozny, teraz sta³ siê ³askawym sprzymierzeñcem. Anna nauczy³a siê tysiaca wybiegów, odkry³a si³ê przymilnych k³amstw, byle tylko wyrwaæ siê spod opieki pañstwa Podhaliczów, opusciæ ich jasny pokój i umknaæ do swego, gdzie w mroku szybko gêstniejacym mog³a wróciæ do chwili narodzonej w podobnym cieniu. Kiedy wraz z zieleniejacymi na podwórzu kasztanami przysz³y d³ugie dnie, odkry³a, ¿e powrót do ma³ej porannej chwili osiagnaæ mo¿na sztucznie: zamknawszy oczy. Potrzebowa³a do tego tylko samotnosci i ciszy. Podwórko by³o spokojne, ludzie zaludniajacy oficyny bardzo dalecy w swoich mieszkaniach, niebo ³agodne. W czerwcu, gdy zmierzchy szerokimi têczami wyrasta³y w górze, w powietrzu unosi³ siê zapach kwitnacych pomiêdzy kasztanami akacji, a pewien pan wygrywa³ na wiolonczeli melodie, które jak waskie, faliste scie¿ki prowadzi³y w g³ab nieznanych i tajemniczych krajów. Po dniu zgie³kliwym, pe³nym ludzi i g³osów, Anna odpoczywa³a. Umyka³a z ramion czasu pêtajacego strachem i niepokojem. Pod zamkniêtymi powiekami odnajdywa³a wytchnienie, wsród którego ju¿ tylko na kszta³t pogodnego strumienia przep³ywa³a têsknota za matka. Niektóre obrazy stale towarzyszy³y tym rozmyslaniom. Zw³aszcza jeden szczególnie czêsto wraca³ i jakby by³ pamiatka po tych dniach ze smiercia matki rozsypanych na proch, przetrwa³ jeszcze d³ugo potem, zawsze ten sam, zakwitajacy przez wiele lat niezmiennym urokiem. Najpierw by³ mrok, ale wystarczy³o powieki silniej zacisnaæ albo przykryæ je d³oñmi, aby z g³êbi, z samego srodka ciemnosci wyp³yna³ jasny punkt. Kiedys, wyjechawszy z matka za miasteczko, ujrza³a Anna na dnie g³êbokiej studni lekko ko³yszacy siê na ciemnej wodzie kwiat kaczeñca. Objêta ramionami matki, le¿a³a na ch³odnym ocembrowaniu i kiedy nagle zawo³a³a - g³os jak kamieñ polecia³ w dó³ i wyda³o siê jej, ¿e liscie zadr¿a³y wsród miêkkich krêgów, nasycajac je ¿ywym ciep³em. Po chwili ca³e dno by³o z³ote. Tu z poczatku dzia³o siê cos podobnego. Ma³a gwiazdka rozszerza³a siê, wypiera³a mrok, a gdy dla swego promiennego przepychu nie znajdowa³a ju¿ miejsca - rozstêpowa³a siê jak woda nasycona swiat³em i nagle zmacona ostrym podmuchem. Wtedy pomiêdzy z³ocistymi ko³ami ukazywa³y siê bia³e go³êbie...
Od domu Nawrockiego dzieli³o Annê kilkadziesiat zaledwie kroków. Dopiero teraz spostrzeg³a, ¿e swiat³o nabra³o silniejszego blasku: zawieszone nisko ponad ziemia, jak s³up ognisty p³onê³o w ciemnosciach. Znowu zatrzyma³a siê. Tym razem uczyni³a to machinalnie, nie zdajac sobie sprawy dlaczego. „Przecie¿ chcê, ¿eby to wszystko prêdko siê skoñczy³o - mysla³a. - Dlaczego wiêc zwlekam?”
Jednak nie rusza³a siê. Sta³a nads³uchujac. Nagle wyda³o siê jej, ¿e ktos zbli¿a siê od strony ³ak. Wyraznie s³ysza³a kroki. Przytuliwszy siê do p³otu wstrzyma³a oddech. Ale choæ szybko zorientowa³a siê , ¿e to krople mg³y skapuja z drzew, przez d³u¿sza chwilê jeszcze pozostawa³a pod wra¿eniem bliskosci jakiegos cz³owieka. Czu³a owa bliskosæ ca³ym cia³em, ka¿dym w³óknem nerwów i w pewnym momencie swiadomosæ ta nienasycona w swej zach³annosci sta³a siê tak straszliwa mêczarnia, i¿ w ostatnim zaledwie momencie zda¿y³a zapanowaæ nad pragnieniem zawo³ania. Przygryz³a wargi. I dopiero, gdy ból doszed³ do jej swiadomosci, zda³a sobie sprawê, ¿e chcia³a krzyknaæ: Pawle! „Zaczynam majaczyæ...” - przemknê³o jej przez g³owê.
Szybko zwróci³a siê w kierunku swiat³a. Ju¿ nie wybiera³a dogodniejszej drogi, sz³a byle prêdzej, grzaskie b³oto chlupa³o pod nogami. Furtka by³a otwarta. Dobiega³ monotonny stuk otwartego okna. Poza tym pustka.
Zdziwi³a siê, ¿e Nawrocki nie wychodzi na spotkanie. Podwórko, o ile siê mog³a zorientowaæ w ciemnosciach, by³o niewielkie, w g³êbi szelesci³ ogród. Kontury chaty, lekko podkreslone smuga swiat³a, rysowa³y siê w mroku niekszta³tnymi cieniami, w srodku czernia³ otwór sionki. „Wszystko pootwierane” - pomysla³a z zaniepokojeniem. Po chwili wahania wesz³a do srodka.
W sionce panowa³a zupe³na ciemnosæ. Tylko w jednym miejscu u samej pod³ogi przeswitywa³ bardzo waski skrawek swiat³a. Podesz³a w tym kierunku i rêkoma odnalaz³a drzwi. Zapuka³a po cichu. Nikt nie odpowiedzia³. Powtórzy³a wiêc, tylko g³osniej. Wreszcie lekko pchnê³a drzwi.
Uchyli³y siê skrzypiac i przez waski otwór zobaczy³a najpierw bia³a scianê, potem ³ó¿ko okryte zgniecionym pledem. „Musia³ wyjsæ gdzies” - pomysla³a. Zastanowi³a siê, czy ma wejsæ do srodka, czy te¿ tutaj zaczekaæ. Skusi³o ja wreszcie ciep³o idace z pokoju. Przemarz³a na wietrze i mo¿nosæ rozgrzania siê by³a zbyt pociagajaca, aby siê jej opieraæ. smia³ym ju¿ ruchem otworzy³a drzwi.
W tej chwili Seweryn us³ysza³ jej st³umiony okrzyk. Cofnê³a siê za próg, rêce wyciagnawszy przed siebie, jakby chcia³a os³oniæ siê przed niespodziewanym widokiem. Przeciag zawirowa³ w pokoju. Machinalnie zamknê³a drzwi i dopiero gdy znalaz³a siê w ciemnosciach, ogarna³ ja strach. Po omacku przesz³a przez sionkê i na oslep zaczê³a biec.
Ju¿ w pobli¿u drogi natknê³a siê na Litowkê. Chwyci³ ja za rêce | |||||||