Willa Gdynia od plazy 900m<br /><br />, Apartament Gdynia do plaży 1100m<br /><br />, Apartament Gdynia od plazy 450m<br /><br />, Akademik Gdynia od plaży 300m<br /><br />, Hotel Gdynia do morza 1300m<br /><br />

Strona główna

Willa Gdynia od plazy 900m

Willa Gdynia Sargowicka Oferta noclegi 6 osobowy. Cena 85 os.Obiekt:salon masazu, centrum urody, łózko z dostawka, radio, kuchenka gazowa, śniadania i obiadokola

Apartament Gdynia do plaży 1100m

Apartament Gdynia Zima Oferta pokoje 5 osobowy. Cena 50 os.Obiekt:centrum turystyczne, parking, lozko dwu osobowe, radio, telewizor, wyzywienie we własnym zakresie, do

Apartament Gdynia od plazy 450m

Apartament Gdynia Sałata Oferujemy noclegi 5 osobowy. Cena 120 os.Obiekt:baseny, basen, łóżko łaczone 2 osobowe, barek z alkocholem, łazienka, obiady i kolacje, do

Akademik Gdynia od plaży 300m

Akademik Gdynia Kluska Proponujemy pokoje 5 os. Cena 150 os.Obiekt:grill na posesji, centrum masażu, łóżko łaczone 2 osobowe, łazienka, aneks kuchenny, obiady i

Hotel Gdynia do morza 1300m

Hotel Gdynia Radomska Posiadamy nocleg 4 osobowy. Cena 40 os.Obiekt:centrum urody, grill na posesji, dwa łóżka jedno osobowe, telewizor, tv, śniadania i obiadok
| 1 | 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 12 13 14 15 16 17 18

busy kraków kolonie Owoce morza Jakie¿ to proste! Rzeczywiscie, czegó¿ ja siê niepokojê! - pomysla³a. - Co mnie to obchodzi? Niech go zabije. Niech go zabije!” - powtórzy³a prawie na g³os i z zaciêta radoscia. Morawiec szybko zasna³. Z poczatku z³y mia³ sen: rzuca³ siê goraczkowo, szepta³ jakies niedokoñczone s³owa, g³owê mia³ rozpalona, usta szeroko rozchylone ciê¿ko wciaga³y powietrze. Ale powoli jego chrapliwy i przyspieszony oddech stawa³ siê coraz spokojniejszy, wreszcie przeszed³ w równy, odpoczynek dajacy rytm. Jednak ksiadz Siecheñ ciagle jeszcze nie móg³ zdecydowaæ siê na odejscie. Wprawdzie bardzo ju¿ przemarz³, mia³ dreszcze i zmêczenie czu³ coraz wiêksze, ale ilekroæ podnosi³ siê i czyni³ krok w kierunku wyjscia, wydawa³o mu siê, ¿e Morawiec budzi siê. Wraca³ wiêc i choæ zaraz przekonywa³ siê o swojej omy³ce, z powrotem jakby sobie nie dowierza³, siada³ na ziemi. I jedynie pojawiajaca siê od czasu do czasu mysl o Michasiu odrywa³a go od spiacego. Czu³ przecie¿ w sobie spokój, owa ciszê, o która tyle razy siê modli³, lecz która zna³ tak ma³o, i¿ gdy zjawi³a siê, wyda³a mu siê z poczatku czyms bardzo niepewnym, prawie ubogim. Znu¿enie nie pozwala³o mu jednak mysleæ. Ale nie oskar¿y³ siebie, znalaz³ pewna przyjemnosæ w stanie tego trzezwego odrêtwienia. I w pewnej chwili wyda³o mu siê, ¿e to wewnêtrzne milczenie, ta dziwna cisza serca wysuwa ze swojej g³êbi tajemnicze wiêzy i wszystko, cokolwiek na swiecie istnieje, oplatuje i ³aczy tymi znakami. Gdy zamyka³ oczy, szum wiatru odp³ywa³ pod jego powiekami, a w palcach, dotykalna i bliska, ros³a czysta cisza, wie¿a smuk³a i bezszelestna, ogrom pnacy siê ku niebu nieruchomym ob³okiem. Spokój. Gwa³towne szarpniêcie okiennicy poderwa³o Seweryna na nogi. Wytraconemu tak nagle z leniwego odrêtwienia wydawa³o siê w pierwszej chwili, ¿e ktos piêscia dobija siê do okna. Zawaha³ siê, czy nie powinien wyjrzeæ na dwór i sprawdziæ. Ale gdy podszed³ bli¿ej, nowy ³oskot, który d³ugim dr¿eniem przebieg³ wzd³u¿ sciany, uswiadomi³ mu, ¿e to tylko wiatr. Rzeczywiscie wichura wzmaga³a siê. Wsród ciemnych nalotów, niby wsród ciagu ogromnych skrzyde³, szum drzew zatacza³ monotonne krêgi, coraz g³êbszymi wirami przenikajac w dygocaca otch³añ. Z odleg³ej czêsci parku dobieg³ krzyk puszczyka. „Noc wo³a!” - usmiechna³ siê Seweryn. By³o kilka minut po wpó³ do dziesiatej. Zdecydowawszy, ¿e jest ju¿ za pózno na k³adzenie siê, Seweryn na³o¿y³ marynarkê, przeczesa³ starannie przed lustrem w³osy, poprawi³ krawat. „Nie, niczego nie znaæ na mojej twarzy” - upewni³ siê jeszcze raz. Ale ledwie to pomysla³, ogarniajac siebie jednoczesnie uwa¿nym spojrzeniem, uderzy³ go we w³asnych oczach zimny blask, ch³ód, którego nie zna³, a doko³a ust grymas, który zrobi³ na nim wra¿enie obcego. Usmiechna³ siê odruchowo, jak gdyby chcia³ z siebie zetrzeæ tê obcosæ. Jednak grymas nie tylko nie znikna³, lecz jeszcze g³êbsza linia wessa³ siê w rozchylone wargi, nadajac im wbrew pozorom niefrasobliwego przegiêcia wyraz okrutnej po¿adliwosci. Seweryn szybko siê odwróci³. „Ciekawy jestem - pomysla³ - czy to w³asnie to zauwa¿y³ we mnie ten ksiê¿owy smarkacz? Có¿ za g³upstwa! A rêce? Prawda, to znowu ten pijaczyna cos wygadywa³...” Podniós³ wolnym ruchem swoje d³onie do swiat³a: by³y smuk³e, silne, choæ delikatne. Któ¿ to mówi³ mu ostatnio, ¿e sa tak piêkne? Od razu przypomnia³ sobie pewna m³oda aktorkê, z nocnego lokalu na Montmartrze, ma³a Zizi, która nad ranem, pijana, gdy dansing pustosza³, przysiad³a siê do niego i jak pisklê, przytuliwszy mu siê do ramienia swoimi ledwie rozwiniêtymi piersiami, zaczê³a ca³owaæ go po rêkach, i prosiæ, aby choæ na jeden dzieñ zabra³ ja z soba. Obiecywa³a, ¿e nazajutrz sama pójdzie, nie bêdzie potrzebowa³ jej wyrzucaæ. Chcia³a choæ przez kilka godzin nie czuæ samotnosci. Podoba³a mu siê. Odmówi³ jednak szorstko i brutalnie, w sposób, w jaki mo¿emy odpêdzaæ tylko tych, o których wiemy, ¿e im na nas zale¿y. Gdy odchodzi³a zupe³nie ju¿ trzezwa, jej okrag³e, du¿e ciemne oczy by³y pe³ne ³ez. Gryz³a wargi, ¿eby nie rozp³akaæ siê na g³os. W kilka dni pózniej, nie wiedzac, co zrobiæ z wieczorem, zaszed³ do tego samego lokalu i spyta³ o Zizi. Okaza³o siê, ¿e nie ¿yje. W³asnie poprzedniego dnia umar³a w szpitalu: otru³a siê weronalem. Jednoczesnie z tym wspomnieniem zadzwiêcza³a Sewerynowi w uszach melodia, która tego drugiego wieczora gra³a kilka razy orkiestra. By³a to piosenka z filmu „14 lipiec”, walc smutny i spokojny, czêsto niesiony monotonnymi dzwiêkami katarynek po waskich i krêtych uliczkach, pod niebem pogodnym i zasnutym zwolnionymi dymami. Przyæmiono swiat³a, niesmia³a smuga reflektora rozpyla³a na parkiecie srebrzysta niebieskosæ, pary st³oczone jedna przy drugiej ko³ysa³y siê równo i ³agodnie, jak gdyby zaklête na krótka chwilê lunatycznym snem. Od strony baru dobiega³ brzêk szklanek. Seweryn tañczy³ z jedna z miejscowych dziewczyn. Zarzuciwszy mu ramiona na szyjê, nuci³a pó³g³osem piosenkê. „Zna³as ma³a Zizi?” - spyta³. Oczywiscie zna³a. „Biedna!” - powiedzia³a z akcentem tkliwosci w g³osie. Seweryn chcia³ siê dowiedzieæ, dlaczego pope³ni³a samobójstwo. Wzruszy³a tylko ramionami: „Czy¿ to mo¿na wiedzieæ dlaczego? Tego nigdy siê nie wie.” „Kocha³a siê w kim?” - bada³. „Nie, chyba nie - odpowiedzia³a. - To by³a porzadna dziewczyna, na pewno nie mia³a jeszcze kochanka. Mog³abym przysiac, ¿e szuka³a idea³u. A to niedobrze - zakoñczy³a z ¿a³obna powaga. - Tego mo¿na pragnaæ, ale nie trzeba szukaæ...” „Niczego siê nie szuka - pomysla³ Seweryn - wszystko siê znajduje...” Podszed³ do drzwi i chwilê nas³uchiwa³: ¿aden odg³os nie maci³ w tej stronie ciszy. A wiêc! Wyja³ z szafy ciep³a kurtkê, w³o¿y³ na siebie, wzia³ czapkê, potem z biurka rewolwer i wsadzi³ go do kieszeni. Nagle pomysla³: „W³asciwie, dlaczego ja to wszystko robiê? Po co?” I w tej chwili zda³ sobie sprawê, ¿e powody, które dotychczas wydawa³y mu siê niezwyk³ej wagi, sa w rzeczywistosci sztuczne i nieprawdziwe. Nawrocki? Có¿ mu z tej strony grozi³o? Co wskazywa³o, aby posterunkowy zamierza³ opowiadaæ komukolwiek historiê z Burakiem? Z ca³a pewnoscia wystarczy³o mu, ¿e sam wie. Zatem? Seweryn z nerwowym pospiechem zacza³ zapinaæ kurtkê. Czu³, ¿e ani chwili d³u¿ej nie wytrzyma w pokoju. Mia³ wra¿enie, jakby siê dusi³. Ale w ciagu paru sekund, których potrzebowa³, aby dojsæ do drzwi, ogarna³ go nagle tak straszliwy niepokój, i¿ uderzony nim zachwia³ siê i ¿eby nie upasæ, musia³ oprzeæ siê o stojace obok krzes³o. W tym momencie straci³ swiadomosæ. Ockna³ siê nie pamiêtajac zupe³nie, co siê z nim dzia³o. Sta³ ciagle w tym samym miejscu, wsparty o krzes³o, którego porêczy uczepi³ siê kurczowym chwytem palców, i chocia¿ ostry kant drzewa bolesnie wpi³ mu siê w cia³o, ba³ siê opusciæ d³oñ. Szum w g³owie parali¿owa³ w nim energiê. Brakowa³o mu powietrza, przymkna³ wiêc oczy, stara³ siê równo oddychaæ. Powoli przychodzi³ do siebie. By³ pewny, ¿e od chwili, w której utraci³ przytomnosæ, up³ynê³o bardzo wiele czasu. Ale gdy spojrza³ na zegarek, przekona³ siê, ¿e wszystko to nie trwa³o nawet ca³ej minuty. „Po prostu zawrót g³owy” - wyt³umaczy³ sobie. Otrzasna³ siê, jakby wyszed³ z zimnej kapieli. „No, dosyæ tego!” - zdecydowa³. Zgasi³ swiat³o i znalaz³szy siê na korytarzu zamkna³ za soba drzwi na klucz. Drogê zna³ dobrze, móg³ swobodnie poruszaæ siê po ciemku. Musia³ zreszta przebyæ tylko kilka kroków, aby znalezæ siê przy drzwiach wychodzacych na ogród. Klucz wisia³ na scianie, mia³ jednak przy sobie drugi zapasowy. Noc otoczy³a go ciemnoscia i ch³odem. Wiatr szarpa³ mrokiem, k³êby zesch³ych lisci jak rzêsisty deszcz szumia³y. Chcac uniknaæ spotkania z nocnym stró¿em, Seweryn zaraz z ganku skrêci³ w boczna alejê, aby okra¿ywszy doko³a park dotrzeæ do ma³ej furtki przez nikogo obecnie nie u¿ywanej, a wychodzacej na rozdro¿e u koñca wsi. Podniós³ ko³nierz i ruszy³ szybkim krokiem. Z poczatku aleja bieg³a wzd³u¿ brzegów Zelwianki. By³a to droga zawsze mroczna i wilgotna, wydana mimo gêstego i wysokiego zadrzewienia na najporywistsze wiatry od pól i ³ak. Teraz ciemnosæ tu le¿a³a nieprzenikniona, a d³ugi rzad klonów, odartych z lisci i bitych sprzecznymi podmuchami, zdawa³ siê coraz s³abiej broniæ przed tym naporem. Chwilami, jak tama przerwana, za³amywa³ siê i wtedy czarne potoki, spienione i gwa³towne, rozdziera³y noc od ziemi do nieba. Chcac jak najprêdzej przebyæ ten odcinek, Seweryn zacza³ biec. Wiatr uderza³ go w piersi, bi³ po plecach, smaga³ twarz. „Ju¿ niedaleko!” - doda³ sobie odwagi. Rzeczywiscie alejê zamyka³ wkrótce nag³y spadek terenu poros³ego niskimi, gêsto poplatanymi krzakami: poczatek mokrade³ wybiegajacych ju¿ poza obrêb parku. Trzeba by³o teraz skrêciæ na lewo, sz³o siê waska scie¿ka, zle utrzymana, ginaca raz po raz wsród gaszczów. Ale za to bliskosæ muru os³abia³a si³ê wiatru. Doszed³szy do furtki, Seweryn musia³ chwilê poraæ siê z zardzewia³ym zamkiem. Rzadko otwierane drzwi nie³atwo dawa³y siê pokonaæ. Wreszcie po d³u¿szych zabiegach ¿elazna, ciê¿ka p³yta ustapi³a. Szosa by³a pusta, chaty ju¿ ciemne. Cisza, nawet psy nie ujada³y. Mimo to Seweryn zdawa³ sobie sprawê, ¿e czeka go teraz najtrudniejszy odcinek drogi. Gdyby go ktokolwiek zauwa¿y³... Mia³ jednak wewnêtrzna pewnosæ, ¿e tego uniknie. By³ spokojny. Przyspieszy³ tylko kroku, bowiem zaledwie kwadrans dzieli³ go od dziesiatej. Gdy mina³ zamkniêty szynk Litowki, a potem nieczynny m³yn, poczu³, ¿e ¿adne teraz przeszkody nie moga mu ju¿ przeszkodziæ. Skrêcajac miêdzy op³otki prowadzace do domu Nawrockiego, odbezpieczy³ rewolwer. Wiatr przycich³ na chwilê. Wilgotny zapach ³ak uderzy³ w nozdrza. Gdzies w pobli¿u zaskowycza³ pies, ale zaraz umilk³. Ju¿ z daleka Seweryn zobaczy³, ¿e w pokoju Nawrockiego pali siê swiat³o Kiedy ockna³ siê z omdlenia i otworzy³ oczy, wyda³o mu siê, ¿e jest w wiêzieniu. Mia³ wra¿enie, ¿e le¿y na twardej pryczy, w ciasnej i niskiej celi, w g³êbi wyraznie zarysowa³o siê ma³e, okratowane okno. Nie zaniepokoi³ siê tym odkryciem. „Jest noc” - pomysla³ tylko. Nawet go to nie zainteresowa³o, w jaki siê tu sposób dosta³. Zamkna³ z powrotem powieki i tak le¿a³ d³u¿sza chwilê. Dopiero szum wiatru i g³osy uswiadomi³y mu pomy³kê. Od razu przypomnia³ sobie miniona godzinê, wszystko a¿ do ostatniego b³ysku przytomnosci. Có¿ za historia! Lêki, widziad³a, urojone rozmowy, goraczkowa maligna, stek chorobliwych bredni. Stwierdza³ to jednak obojêtnie, bez wzruszenia, jakby w tym wszystkim nie bra³ bezposredniego udzia³u, lecz pozostawa³ z daleka w roli widza. Czu³ siê zreszta teraz znacznie lepiej. Gdy usiad³, nie zakrêci³o mu siê w g³owie, mina³ równie¿ mêczacy bezw³ad cia³a, które chocia¿ dalekie od sprê¿ystosci, pozwala³o ju¿ przecie¿ soba kierowaæ. Pierwszych kilka ruchów wykona³ sztywno i niepewnie, jakby by³ manekinem. Jeszcze nie dowierza³. Ale gdy wyprostowa³ siê i stana³ na nogach, wstapi³a w niego otucha. Nie bez z³osliwej uciechy pomysla³ o policjantach, których tak zrêcznie umia³ pozostawiæ poza soba. Wróci³a mu i sprawnosæ myslenia. Orientujac siê wed³ug przebytej drogi, móg³ przypusciæ, i¿ wed³ug wszelkiego prawdopodobieñstwa znajdowa³ siê gdzies w okolicy Wo³kowyska. Przedostania siê do miasta wola³ nie ryzykowaæ. Zaspokoiæ g³ód- to by³o obecnie najwa¿niejsze. Nie czekajac na swit, postanowi³ natychmiast, korzystajac z os³ony nocy, wyruszyæ na poszukiwanie jakiejs wsi. By³ pewny, ¿e instynkt go nie omyli i dobrze poprowadzi. Wygramoli³ siê z sza³asu i poszed³ w kierunku, w którym uczyni³ pierwszy krok. Przyzwyczajony do czêstego przebywania w ciemnosciach, szybko oswoi³ siê z terenem. Po zapachu mokrade³ domysli³ siê, ¿e idzie wzd³u¿ rzeki. Bór sosnowy w tym miejscu by³ wysoki i gêsty, lecz brak krzaków u³atwia³ posuwanie siê naprzód. Ju¿ po paru minutach Morawiec odró¿nia³ ciê¿kie i twardo mrok ¿³obiace cienie pni. Wymija³ je pewnie, o¿ywiony ruchem szed³ coraz szybciej, ostry wiatr siek³ go po twarzy, nie czu³ jednak ch³odu. By³o mu lekko, prawie radosnie. Wsród tego wewnêtrznego upojenia traci³ chwilami swiadomosæ, i¿ znajduje siê w lesie. Wysokie szumy ogromnymi wodospadami raz po raz sp³ywa³y na ziemiê, i oto, jakby zap³odnione tym o¿ywczym deszczem, wyrasta³y nagle pod nogami puszyste trawy, wolna przestrzeñ ³ak otwiera³a siê doko³a, wiatr nastraja³ cia³o pospiesznym i szerokim oddechem. Wyda³o siê Morawcowi, i¿ tylko patrzeæ, a gwa³towniejszy podmuch sp³ynie snopem swiat³a, rozewrze w górze ciemnosci i wielkie niebo nocy wstanie wysoko, pe³ne gwiazd wirujacych bezszelestnie: obszar bezkresny, pod którego bezpieczna os³ona uspiona noc wolno toczy swoje pola, miasta, lasy i rzeki. Kilka razy zawadza³ o wystajace korzenie, traci³ równowagê, lecz machinalnie wyprostowywa³ siê i szed³ dalej nie zauwa¿ajac nawet potkniêæ. Coraz wyrazniej zdawa³ sobie sprawê, ¿e musi siê spieszyæ i ani na chwilê nie wolno mu zatrzymaæ siê i odpoczaæ. Mia³ niejasna, lecz uporczywa pewnosæ, ¿e gdyby teraz przystana³ - natychmiast wszystko by siê odmieni³o. Znajdowa³ siê w stanie podobnym do marzenia pó³sennego, kiedy prze¿ywa siê powiewne obrazy pe³ne napiêcia nerwów, lecz wie siê jednoczesnie, i¿ obok, jakby o krok, stoi i czeka inna rzeczywistosæ i tylko nieznaczny ruch wystarczy nieuwa¿nie w jej kierunku uczyniæ, aby jak wirom rzeki pozwoliæ siê jej wciagnaæ. Pocza³ go ogarniaæ niepokój. By³o mu coraz gorêcej, palto zapiête pod szyjê utrudnia³o oddech. Rozpia³ je wiêc, odwina³ szalik, czapkê zsuna³ z czo³a. Nagle poczu³, ¿e grunt pod nogami staje siê miêkki. Zrobi³ jeszcze kilka kroków: ziemia wyraznie ugina³a siê. „Bagna!” - przemknê³o mu przez g³owê. Skrêci³ raptownie w bok, rzuci³ siê ca³ym cia³em, ale ledwie dotkna³ nogami ziemi, uswiadomi³ sobie, i¿ szybko zapada siê w grzaskie mokrad³o. Instynktownie wyciagna³ przed siebie ramiona. Nie znalaz³ ¿adnego oparcia, powietrze wymknê³o mu siê z d³oni jak osliz³a ryba, szarpna³ siê, chcia³ siê podzwignaæ, uwolniæ nogi oblepione ju¿ po kolana gêsta mazia. Gdy wyprê¿y³ a¿ do bólu musku³y pleców i ju¿ siê zamierza³ poderwaæ do rozpaczliwego skoku, zawirowa³o mu w g³owie, a w górze wysoko ponad soba, jakby w przelocie, ujrza³ czarne, ³opoczace skrzyd³a sosen. Jednoczesnie md³y odór bagniska uderzy³ go w nozdrza, pod palcami poczu³ lepka wilgoæ. Krzykna³. Ju¿ siê nie zastanawia³ nad celowoscia ruchów. Jak zwierzê osaczone w lesnym ostêpie szamota³ siê slepo, bi³ rêkoma przed siebie. Grzêzna³ przecie¿ w mokrad³o coraz g³êbiej. Ju¿ do pasa siê zanurzy³ i ciagle jeszcze nie czu³ pod stopami oparcia: przepasæ rozwiera³a siê powoli, wch³ania³a szarpiace siê cia³o bezszelestnie. Chcia³ jeszcze raz krzyknaæ, wo³aæ pomocy. Ale strach i obrzydzenie zd³awi³y mu gard³o. Us³ysza³ jedynie st³umione rzê¿enie, nieporadny, chrapliwy be³kot cz³owieka, który dusi siê. „Koniec” - pomysla³. Nie czu³ ¿alu, ¿e umiera. Ogarnê³a go tylko zaciek³a nienawisæ do podobnego koñca, do smierci tak przypadkowej, bezsilnej i wstrêtnej. Zdawa³ sobie sprawê, ¿e przytomnosæ nie opusci go do ostatniej chwili. Bêdzie dzia³a³ nawet wówczas, gdy b³oto zacznie mu siê wdzieraæ do ust, zalewaæ uszy, potem nos, wreszcie oczy. Wzdrygna³ siê. Znów usuna³ siê g³êbiej. Woñ zgnilizny, ciê¿ka i duszna, przyprawia³a go o md³osci. By³a cisza. Wiatr zatrzyma³ siê gdzies ponad lasem. Tylko rozbudzone bagno dawa³o o sobie znaæ g³uchym bulgotem. W pobli¿u, mo¿e z odleg³osci kilkudziesiêciu kroków, krzykna³ jakis ptak. Natychmiast drugi odpowiedzia³ z daleka. Dzikie kaczki. Morawiec nie rusza³ siê. Odzyska³ równowagê, sta³ wyprostowany, z d³oñmi lekko wzniesionymi. By³o doko³a tak ciemno, i¿ wzrok na pró¿no szuka³ jakiegokolwiek punktu oparcia. Có¿? Zanim godzina przedswitu rozjasni mrok, bêdzie ju¿ po wszystkim. Nikt nawet nie domysli siê, co siê tu wydarzy³o pewnej nocy. Za kilka tygodni mrozy zetna mokrad³a, spadnie snieg... Pomysla³, ¿e najlepiej uczyni przyspieszajac koniec. Im prêdzej, tym lepiej. Przechyli³ siê wiêc, ale zanim wykona³ zamierzony ruch, wyda³o mu siê, ¿e nogami opar³ siê wreszcie o pewny grunt. By³o jednak za pózno. Nie zdo³a³ ju¿ opanowaæ rozpêdu, który sam wywo³a³, gwa³towne szarpniêcie celem utrzymania równowagi spózni³o siê o u³amek sekundy i Morawiec zeslizna³ siê na bok. Upad³ na prawa stronê, d³awiacy ch³ód dosiêgna³ mu piersi, ogarna³ ramiê. Wtedy zacza³ krzyczeæ. Ksiadz Siecheñ us³ysza³ ju¿ pierwsze wo³anie Morawca. Dobieg³o go z daleka. Natychmiast zatrzyma³ siê. G³os przyszed³ od strony Zelwianki. Czy¿by ktos zab³adzi³? Proboszcz skrêci³ ze scie¿ki i zacza³ pospiesznie isæ na prze³aj lasem. Po gruncie opadajacym ku do³owi lekka pochy³oscia pozna³, ¿e rzeka musia³a przep³ywaæ niedaleko. Zwolni³ wiêc kroku, wiedzac, ¿e w tej czêsci lasu zdradzieckie bagna ciagnê³y siê na znacznej przestrzeni. Wiatr, wciskajacy pomiêdzy drzewa zgêszczony zapach wilgoci, wskazywa³ na bliskosæ mokrade³. Wo³anie nie powtórzy³o siê. Ksiadz Siecheñ przystawa³ kilka razy, nic jednak nie s³ysza³, by³a cisza, nawet szum sosen pop³yna³ góra st³umiony. Sadzac, ¿e uleg³ z³udzeniu, zamierza³ zawróciæ, gdy nagle w odleg³osci kilkudziesiêciu najwy¿ej kroków rozleg³ siê przejmujacy krzyk, g³os mê¿czyzny gwa³townie na pe³nym oddechu wyrzucony, wibrujacy przera¿eniem, wo³anie, które zrazu wyda³o siê krótkie, lecz zanim siê urwa³o, przesz³o w przeciag³y skowyt, rozdzierajacy, ob³akany ryk. Ksiadz Siecheñ zadr¿a³. Podobnie krzyczacych ludzi s³ysza³ w czasie wojny. Od razu zda³ sobie sprawê, ¿e musi komus groziæ niebezpieczeñstwo. - Kto tu? - zawo³a³. Posuna³ siê naprzód kilka kroków i poczu³, ¿e ziemia pod nogami zaczyna siê uginaæ. Teraz wszystko zrozumia³. Nie zastanawiajac siê, ¿e sam siê nara¿a na niebezpieczeñstwo, rzuci³ siê przed siebie w ciemnosæ. Grzazki grunt lekko siê rozstapi³ i proboszcz po kolana zapad³ siê w b³oto. Ale ju¿ przy sobie, zaledwie o parê metrów, s³ysza³ rzê¿enie cz³owieka, oddech przyspieszony, wcisniêty gdzies nisko, jak gdyby ze dna g³êbokiej przepasci wychodzacy. W tej chwili na nowo zerwa³ siê wiatr. Gwa³townym k³êbem runa³ z wysoka. Zafalowa³o powietrze. Ksiadz Siecheñ, wykrzykujac jakies s³owa krótkie i urywane, przechyli³ siê i nagle, gdy wyda³o mu siê, ¿e zapada siê w mroczna g³ab, uczu³ pod palcami zacisniêta d³oñ. Schwyci³ ja, ju¿ ramiona tamtego cz³owieka trzyma³ w swoich ramionach, przyciagna³ je, poderwa³, jakby dzwignaæ chcia³ ogromny g³az. Mysl proboszcza pracowa³a równo i spokojnie. Zdawa³ sobie sprawê, ¿e od tej jednej minuty zale¿eæ bêdzie nie tylko ¿ycie tamtego cz³owieka, lecz i jego w³asne. Ta swiadomosæ doda³a mu si³. Czu³, ¿e si³a o jaka siebie nawet nie podejrzewa³, wstêpuje w niego i na wskros przenika. Z odleg³osci czasu nigdy nie zdo³a sobie przypomnieæ, w jaki sposób uda³o mu siê tego przypadkowo spotkanego mê¿czyznê uratowaæ. Pozostanie mu jedynie w wyobrazni ciemnosæ, a w niej okrutny ciê¿ar obcego cia³a, które przyciaga³ ku sobie kurczowym naprê¿eniem musku³ów. Mia³ wra¿enie w tej chwili, jak gdyby zwar³ siê z nieub³aganym wrogiem, jak gdyby od tego, czy zwyciê¿y, czy pozwoli siê pokonaæ, zale¿a³o nie tylko ¿ycie, lecz cos o wiele wiêkszego. Z poczatku Morawiec by³ zbyt oszo³omiony zjawieniem siê nieoczekiwanego zbawcy, aby dopomóc jego wysi³kom. Gdy jednak uczu³, ¿e ciê¿ar bagna usuwa siê powoli z piersi, wyprê¿y³ siê instynktownie, mocniej przywar³ do obejmujacych go ramion. I tak przycisniêci do siebie, z³aczeni jednym oddechem i jednym dr¿eniem, walczyli zaciekle, w skupionym milczeniu. Ksiadz Siecheñ poczu³ wyraznie pod nogami grunt. Wpar³ siê w niego mocno. Odetchna³. Tamten za to w ostatniej chwili os³ab³. G³owa opad³a mu bezsilnie, ramiona zwiotcza³y. Proboszcz pociagna³ go za soba jeszcze kilka kroków. Znajdowali siê ju¿ w lesie. Ostro¿nie wiêc, jakby mia³ do czynienia z chorym dzieckiem, u³o¿y³ mê¿czyznê na suchej ziemi. Morawiec le¿a³ bez ruchu. Ogarnê³a go niemoc podobna tej, która nasz³a go przed godzina w sza³asie. Cia³o mia³ skostnia³e, oblepione b³otem, mimo to czu³ w sobie palace bolesne goraco. Szumia³o mu w g³owie. „Mam goraczkê” - pomysla³. Nagle wyda³o mu siê, ¿e cz³owiek, który go uratowa³, odszed³. Zaniepokojony, podzwigna³ g³owê. Ksiadz Siecheñ, us³yszawszy szmer, przyklêkna³. Morawiec uspokoi³ siê. Z powrotem opar³ g³owê o ziemiê
Bramka sms
darmowa bramka sms
www.logosik.com.pl
odżywki olimp
odżywki olimp
www.dso.pl
Konstrukcje, hale stalowe
ALSTAL konstrukcje stalowe
www.alstal.eu
świadomość marki
świadomość marki
www.k2.pl
bielizna
Markowa bielizna
www.lingerie4u.pl

odpoczynek-w-chalupach.pomorskie.pl xn--sterta-woluminw-8rb.olecko.pl loewenschmiede.com 9oclockcurfew.com granttownshipneighbors.com