|
|
|
||||||
Hotel Gorzkowska w Cigacicach
Hotel Gorzkowska w Cigacicach Polecamy noclegi 4 os.
Cena 100 os. Obiekt: spa, stołówka, wygodne spanie, kuchnia, telewizor, pełne wyzywienie, od wody 200m. Hotel Gorzkowska - 030439559 Cigacicach ul.Szpitalna Tematyka: mielno hotele poznań agroturystyka noclegi dąbkowice debki Chełstówek apartamenty nad morzem
| |||||||
|
|
|||||||
|
Å›cianki dziaÅ‚owe stewia suknie Å›lubnePodobnie ustosunkowa³y siê do sedelnickiego proboszcza okoliczne dwory. Zbyt powa¿nie mówi³ o komunizmie, aby nie zostaæ posadzonym o wystêpne i skryte, a tak ze stanem duchownym nie licujace sympatie. Umacnia³ jeszcze ten sad swoimi wypowiedziami zarówno w kwestiach narodowosciowych, jak i w sprawie reformy rolnej. Ros³a wiêc przepasæ pomiêdzy nim a miejscowym ziemiañstwem. Dwory nie mog³y mu darowaæ, i¿ znajdowa³ ostre i bezwzglêdne s³owa, gdy przychodzi³o do rozmów o roli ziemiañstwa na kresach w dawnej Polsce niepodleg³ej i pózniej podczas zaborów. Przypominajac b³êdy przodków, dotkna³ ich potomków w najczulsze struny pró¿nosci. A jego wiara, ta równie¿ przemawia³a przeciw niemu. Uwa¿ano, ¿e zbyt wiele ¿ada, aby ¿adaæ szczerze. Zarzucano mu ciasny fanatyzm, ob³udê i nieznajomosæ natury cz³owieka. Dla tych ludzi wyros³ych w tradycyjnym przeswiadczeniu, i¿ s³u¿a obronie polskosci i katolicyzmu, Polska koñczy³a siê z granicami posiad³osci, a wiara zaczyna³a poza nimi. Wed³ug niepisanej umowy do s³ug Koscio³a nale¿a³o utrzymywaæ ten uk³ad, strzec go niby harmonii wy¿szego porzadku, zapewniajacej stowarzyszonym pokój ziemski i nagrodê niebieska.
Ksiadz Siecheñ maci³ równowagê wypracowana przez wieki. Jego Kosció³ rozsadza³ misterne spoid³a i wiazad³a, ³aczace dwór z plebania. Wyrasta³ na drodze ogromnym cieniem, k³adac ten posêpny znak niby s³owo ostrze¿enia. Odwrócono siê wiêc od niego. Jedna z rodzin, najznaczniejsza w powiecie, poczê³a nawet czyniæ starania w kurii biskupiej, aby niewygodnego proboszcza przeniesiono z Sedelnik. Zbyt jednak ¿ywa zachowano tam pamiêæ o mi³osci, jaka zmar³y niedawno biskup obdarza³ ksiêdza Siechenia, podówczas swego kapelana, aby dano pos³uch doradczym podszeptom.
Nowy biskup, cz³owiek du¿ej wiedzy i równej skromnosci, nie chcia³ nawet dyskutowaæ tej sprawy. Uwa¿a³, ¿e w przeciwnym wypadku zniewa¿y³by pamiêæ swego poprzednika, którego smieræ tak niezwyk³a i swiêta otoczy³a ju¿ legenda. I gdy jeden z proboszczów odwa¿y³ siê wypowiedzieæ w obecnosci biskupa kilka krytycznych uwag o ksiêdzu Siecheniu, spotka³ siê z tak ostrym upomnieniem, i¿ zrozumiano, ¿e ani teraz, ani w najbli¿szej przysz³osci nie podobna liczyæ na pomyslne przeprowadzenie zamierzonego planu. Stanowisko proboszcza sedelnickiego sta³o siê w ten sposób silniejsze ni¿ kiedykolwiek.
Lecz on sam nie czu³ ¿adnego triumfu. Nie takich pragna³ zwyciêstw. Gdy z listu jednego z kolegów seminaryjnych dowiedzia³ siê o owych nieudanych intrygach w kurii, zrozumia³, ¿e wszystkie jego zamiary stworzenia wspólnej akcji przepad³y ostatecznie. Nie potrzebowa³ ju¿ obawiaæ siê wyraznego bojkotu. Ale nienaganna poprawnosæ, z jaka zacza³ siê teraz spotykaæ, nios³a mu wiêksze jeszcze osamotnienie ni¿ wpierw jawna w pewnym okresie niechêæ. Jaka¿ ulga w podobnym opuszczeniu by³oby ufaæ, ¿e ten z³y czas dzwiga w sobie ciê¿ar próby rzuconej przez Boga! Ale czy¿ nie by³oby pycha doszukiwaæ siê w nêdzy i cierpieniu znaku wybrania? Jak¿e wierzyæ, ¿e Bóg ka¿e licznym b³adziæ, aby mnie od b³êdu ocaliæ? ¯e na oczy wielu rzuca cieñ, aby moim daæ czujnosæ? A sercom odbiera oddech, ¿eby moje nape³niæ rytmem?
Po raz pierwszy zwatpi³ wówczas ksiadz Siecheñ o s³usznosci obranej drogi. Czy nie omyli³ siê przyjmujac swiêcenia? Czy nie wzia³ ciê¿aru ponad swoje si³y? Zaczê³a w tych dniach kie³kowaæ w nim nowa mysl: klasztor. Mo¿e ta cisza i spokój pomiêdzy murami odgradzajacymi od swiata mia³y byæ jego przeznaczeniem? Nie praca wsród ludzi, lecz ucieczka od nich?
Nie znajdowa³ jednak w sobie decyzji, która pozwoli³aby mu zrezygnowaæ ze wzruszeñ, jakie prze¿ywa³, gdy wyszed³szy w jesienny wieczór przed dom s³ysza³ wsród mg³y kryjacej ³aki krzyk dzikich kaczek lub kiedy w letnie po³udnie powietrze lekko dr¿a³o od brzêku kos. Ziemiê pod stopami, niebo nad g³owa - oto co musia³by porzuciæ. Wyrzec siê podmuchu przedwiosennego, czasu, gdy powietrze wch³aniajac s³odycz zakwitania jest tak lekkie i powiewne, jakby ca³e z zielonej przêdzy by³o utkane, odejsæ od nocy, z których jedne rzucaja trwogê, lecz inne moga ³askawie otworzyæ swoja g³êbiê slac dreszcz uspokojenia, nie, jak¿e odrzuciæ dobrowolnie to wszystko!
Przecie¿ jednego dnia drêczony watpliwosciami szczególnie bolesnie, czujac, ¿e na d³u¿sza walkê nie starczy mu si³, zdecydowa³ siê ksiadz Siecheñ z³o¿yæ prosbê o zwolnienie z dotychczasowych obowiazków. W ostatniej dopiero chwili, ju¿ w drodze do pa³acu biskupiego, porzuci³ ten zamiar.
Przyjecha³ do miasta wczesnym rankiem, po nieprzespanej nocy. Ledwie ujrza³, jeszcze z okien wagonu, bia³a wie¿ê klasztoru jezuickiego, ile¿ wspomnieñ wskrzesi³o w jego pamiêci miasto, w którym wkrótce po opuszczeniu seminarium spêdzi³ ca³y rok przy boku biskupa £u¿añskiego. By³ to czas, którego ka¿da godzinê, b³ogos³awi³ wielki starzec. Jak nigdy przedtem i potem zrozumia³ wówczas ksiadz Siecheñ si³ê przymierza cz³owieka z Bogiem, przymierza, w którym wszystko, cokolwiek istnieje na swiecie, mia³o swoje w³asciwe miejsce, tworzac owa wspania³a i wieczna budowê, która, jak kosció³ gotycki ¿arliwa wiarê, ucielesnia³a s³owa Aposto³a o madrym architekcie.
Na ranna mszê zaszed³ proboszcz do katedry Biega³ po ca³ym domu i szuka³ komnaty,
Gdzie mieszka³, dzieckiem bêdac, przed dziesiêciu laty.
Wchodzi, cofna³ siê, toczy³ zdumione zrenice
Po scianach: w tej komnacie mieszkanie kobiéce?
Któ¿ by tu mieszka³? Stary stryj nie by³ ¿onaty,
A ciotka w Petersburgu mieszka³a przed laty.
To nie by³ ochmistrzyni pokój! Fortepiano?
Na niem noty i ksia¿ki; wszystko porzucano
Niedbale i bez³adnie; nieporzadek mi³y!
Niestare by³y raczki, co je tak rzuci³y.
Tu¿ i sukienka bia³a, swie¿o z ko³ka zdjêta
Do ubrania, na krzes³a porêczu rozpiêta.
A na oknach donice z pachnacymi zio³ki,
Geranium, lewkonija, astry i fijo³ki.
Podró¿ny stana³ w jednym z okien - nowe dziwo:
W sadzie, na brzegu niegdys zaros³ym pokrzywa,
By³ maleñki ogródek, scie¿kami porzniêty,
Pe³en bukietów trawy angielskiej i miêty.
Drewniany, drobny, w cyfrê powiazany p³otek
Pan Tadeusz 7
Adam Mickiewicz
Po³yska³ siê wsta¿kami jaskrawych stokrotek.
Grzadki widaæ, ¿e by³y swie¿o polewane;
Tu¿ sta³o wody pe³ne naczynie blaszane,
Ale nigdzie nie widaæ by³o ogrodniczki;
Tylko co wysz³a; jeszcze ko³ysza siê drzwiczki
swie¿o tracone; blisko drzwi slad widaæ nó¿ki
Na piasku, bez trzewika by³a i poñczoszki;
Na piasku drobnym, suchym, bia³ym na kszta³t sniegu,
slad wyrazny, lecz lekki; odgadniesz, ¿e w biegu
Chybkim by³ zostawiony nó¿kami drobnemi
Od kogos, co zaledwie dotyka³ siê ziemi.
Podró¿ny d³ugo w oknie sta³ patrzac, dumajac,
Wonnymi powiewami kwiatów oddychajac,
Oblicze a¿ na krzaki fijo³kowe sk³oni³,
Oczyma ciekawymi po dro¿ynach goni³
I znowu je na drobnych sladach zatrzymywa³,
Mysla³ o nich i, czyje by³y, odgadywa³.
Przypadkiem oczy podniós³, i tu¿ na parkanie
Sta³a m³oda dziewczyna. - Bia³e jej ubranie
Wysmuk³a postaæ tylko a¿ do piersi kryje | |||||||