Strona główna

stewia ścianki działowe suknie ślubneOpuszczony niespodziewanie przez posterunkowego, Seweryn nie wiedzia�, co z soba zrobi�. Najniedorzeczniejsze, szalone pomys�y przelatywa�y mu przez g�ow�. Ledwie Nawrocki znikna� we drzwiach posterunku, chcia� kierujac si� pierwszym odruchem biec za nim. I w tym momencie, gdy wyobrazi� sobie siebie zn�w stojacego naprzeciw policjanta, uczu�, �e m�g�by tego cz�owieka zabi�. Wi�cej: zapragna� go zabi�. Jednoczesnie zda� sobie spraw�, �e nie wystarczy�by mu sam fakt smierci Nawrockiego. W�wczas dopiero odczu�by ulg�, gdyby tamten przed smiercia cierpia�, gdyby cierpiac musia� wiedzie�, kto jest sprawca jego m�czarni. W ciagu tej kr�tkiej chwili Seweryn mia� wra�enie, �e okrutne obrazy, kt�re go opad�y, nie z niego pochodza, lecz syca si� jakas si�a le�aca poza nim, niewiadoma i nieunikniona. Zanim jednak uczyni� krok w kierunku ganka, oprzytomnia�. Zdja� machinalnie czapk�, wiatr sprawi� mu ulg�. Na drodze by�o pusto. W pobli�u pali�o si� tylko swiat�o w oknach posterunku. Przez jedno wida� by�o sylwetk� Nawrockiego. Zdejmowa� w�asnie p�aszcz. Seweryn odwr�ci� si� i ruszy� przed siebie. Uszed� ju� spory kawa�ek, gdy zorientowa� si�, i� znalaz� si� na ko�cu wsi. Z g��bi mroku wy�ania� si� kanciasty cie� koscio�a z wie�a jeszcze nie wyko�czona i p�asko sci�ta, a z boku, w odleg�osci dobrych paruset krok�w, swieci�o si� okno plebanii. Wtedy przysz�o Sewerynowi na mysl, aby odwiedzi� ksi�dza Siechenia. Przypuszcza�, �e ze wzgl�du na godzin� i pogod� zastanie go w domu. Nie zastanawia� si�, dlaczego chce to uczyni�, czu� tylko, �e nie mo�e w podobnym stanie wr�ci� do domu. Nie m�g� r�wnie� by� sam. Proboszcza zna� ma�o. S�ysza� cos niecos o jego nieporozumieniach z okolicznymi dworami, wiedzia�, �e ojcu, chocia� daje pieniadze na przebudow� koscio�a, te� niejedno nie podoba si� w ksi�dzu. Ale by�o mu to oboj�tne. Sam zas z kilku kr�tkich spotka� w ciagu wakacji wyni�s� o ksi�dzu Siecheniu wra�enie raczej korzystne. Ju� to samo, �e proboszcz sedelnicki r�ni� si� od wielu swoich koleg�w, usposabia�o go dzi�ki wrodzonej przekorze przychylnie. Teraz wydawa�o mu si�, �e nikt inny, tylko ten cz�owiek mo�e mu pom�c. Nie wiedzia� w czym i w jaki spos�b, poszed� za odruchem. Minawszy drog�, pchna� furtk� i scie�ka biegnaca ogrodem wsr�d zesch�ych i w mroku szeleszczacych s�onecznik�w podszed� do plebanii. Od frontu by�a ciemna, tylko z boku, najwidoczniej z okna kuchennego, pada�a na trawnik smuga s�abego swiat�a. Seweryn zatrzyma� si�. Ogr�d pe�en ostrych chrz�st�w, zdawa� si� razem z wiatrem unosi� ku g�rze i tam w ci�kich ciemnosciach sta� nieruchomy jak chmura gradowa. Z daleka niezmiennym be�kotem dobiega� m�yn. Seweryn by� ju� pewny, �e ksiadz wyszed� z domu. Pomysla�: nie ma sensu zachodzi� na plebani�. Ale gdy wyobrazi� sobie drog� powrotna: d�uga, wiejska ulic� wsr�d chat milczacych i pod niebem, kt�re �adnym g�osem nie odpowie niepokojowi, szybko podszed� do drzwi i mocno zapuka�. Czeka� d�u�sza chwil�. Zapuka� po raz drugi. Pos�ysza� wreszcie za drzwiami czyjes powolne kroki. Otworzy�a Ksienia. Spyta�: - Ksiadz proboszcz w domu? Nie pozna�a go i zacz�a szybko m�wi�, �e proboszcza nie ma i pewnie niepr�dko przyjdzie, wi�c najlepiej jutro zg�osi� si�. Seweryn, wsparty ramieniem o uchylone drzwi, pchna� je lekko Maz chodzil po pokoju, szarpiac wlosy na glowie obiema rekami. - Na pokaz, na pokaz... - pomrukiwal. - Co? Na pokaz...? Czekaj, dlaczego na pokaz? - Coraz bardziej mi sie wydaje, ze to nie dla ciebie i dla mnie ta maskarada, tylko dla kogos innego. Na co on ci kladl nacisk? zeby jezdzic razem do Ziemianskiego i zebys sie wyglupial w samochodzie. Cos robil w lodzi? - Nic, zlozylem zamowienie na tafte. Moglem wyslac poczta, ale kazal mi jechac i poogladac... - No widzisz. A mnie kazali latac na spacery. I robic zakupy. Ktos musial nas widziec... - Zagladal ci kto w zeby na tych spacerach? - Nie wiem. Ale debil mi patrzyl na rece... A za kazdym razem, jak jechalismy do Ziemianskiego, ktos tam sie petal. Raz taksowka z pijakiem, raz facet na motorze... Maz zatrzymal sie przy stole, wypil resztke kawy, popatrzyl na mnie roztargnionym wzrokiem i znow zaczal chodzic. - Owszem, w tym cos jest - przyznal. - Na pokaz, mozliwe, zeby wszyscy mysleli, ze jestesmy w domu. Ale to nie to, to jeszcze nie to... Tys przedtem powiedziala cos waznego i tak mi jakos zaswitalo... Nie pamietasz, co powiedzialas? - Rozmaite rzeczy. Najbardziej mnie niepokoi to, ze ukryli wzajemne powiazania... - Czekaj, czekaj... wlasnie, ze stanowia jedna spolke... Nie, nie to. Ulokowali tu nas zamiast siebie... O, wlasnie! Wladowali tu nas zamiast siebie, podstepnie i pod falszywymi pozorami! Po jaka cholere? Ten dom ma wyleciec w powietrze, czy jak? Nagla jasnosc eksplodowala mi w umysle. Zrobilo mi sie zimno w srodku i cos mnie zaczelo dlawic. - Gdzie jest paczka dla kacyka? - spytalam gwaltownie. Maz zatrzymal sie jak wryty, spojrzal na mnie i znieruchomial z pazurami we wlosach. - Lezy w moim pokoju. Bo co...? - Oni przeciez wiedzieli, ze jej nigdzie nie zaniesiemy, prawda? Zostawimy w domu. A jezeli w tej paczce jest cos... Nie mowie zaraz bomba, ale cos szkodliwego... O rany boskie, czy ja wiem, wydziela cos, promieniuje... W powietrzu powialo przerazliwa zgroza. Maz wyraznie zbladl. - Rad...? - wyszeptal ochryple. Podnioslo mnie z fotela. - Nie wiem. Moze wybuchnie i zmiecie z powierzchni ziemi cala te chalupe albo co... Robi sie takie rzeczy, chlopi podpalaja cale wsie, odszkodowanie, tu jest polisa PZU, moze im chodzi o fikcyjna smierc... Maz odzyskal zdolnosc ruchu. Nie sluchajac dalej moich apokaliptycznych przypuszczen, runal na schody, omal nie wyrywajac drzwi z zawiasow. Rzucilam sie za nim. Wpadlismy do jego pokoju i zastyglismy oparci o biurko, patrzac na lezaca na nim paczke jak na straszliwego, jadowitego gada, chwilowo pograzonego w lekkiej drzemce. Po krotkiej chwili hipnotycznego transu, tknieci nagle ta sama mysla, rownoczesnie pochylilismy sie nad biurkiem, nasluchujac w napieciu. Nic nie bylo slychac, paczka lezala niejako w milczeniu, nie wydajac z siebie zadnych dzwiekow. - Bomba powinna cykac... - wyszeptalam niepewnie. - Ciezkie to jak cholera... - odmruknal maz. Czas jakis trwalismy w bezruchu, bez slowa, byc moze myslac, chociaz nie bylo to takie pewne. Sluszniej byloby mniemac, iz proces myslenia rowniez ulegl w nas zahamowaniu. - Co robimy? - spytalam wreszcie dramatycznym szeptem. - Trzeba sie zastanowic - odszepnal niespokojnie maz. - Chyba musimy to obejrzec... - Rozpakowac...? Kiwnal glowa, tepo wpatrzony w upiorny przedmiot, i dalej trwal w bezruchu.

Skuteczne pozycjonowanie Arteria - Twój klucz do sukcesu

Pozycjonowanie

dobre programy pobierz programy i gry, za darmo z…

projekt domu projekt domu

apteka internetowa Opis

meble drewniane Hotele nad morzem odloty mebloscianki m�odziezowe cz�ci Fiat
życzenia noworoczne Nikon P6000 recenzje sennik znaczenie snów materiały budowlane warszawa fotelik na rower sprzedaż ekogroszku zaawansowany hosting dla firm Gadżety reklamowe biżuteria artystyczna