Strona główna

suknie ślubne ścianki działowe stewiaOdp�dza� pokus� snu, podobnie jak smiertelnie znu�ony w�drowiec prze�amuje sennos� w obliczu niebezpiecze�stwa. C� z tego, �e cia�o omdlewa ze zm�czenia, g�owa cia�y, a powieki same bezsilnie opadaja? Trzeba wiedzie�, kiedy mo�na, kiedy wolno spa�. Pozornie tak �atwo jest wymkna� si� nieprzyjacielowi. Zdawa�oby si�: mo�na go zwies�, zmyli� slad. Pomi�dzy wieczorem a najbli�szym rankiem jaki� rozleg�y le�y czas! Ka�dy krok u poczatku wyznacza inna drog�. Tysiac scie�ek biegnie w g�ab nocy, niknacych, gdy swit zedrze ciemnosci. Ale na ka�dej wr�g jest przy nas, cierpliwie, krok za krokiem da�ac po naszym tropie. Spojrze� mu prosto w oczy, nie zadr�e�, nie ugia� si� przed jego zdobywcza si�a, to jedno mo�e ocali�. Ale jak wydrze� z siebie z�o, kt�re w nas czai si� zawsze wyczekujace, zawsze gotowe do skoku? Jak pochwyci� wroga, kt�ry jest w naszej krwi i w naszych myslach? Ksiadz Sieche� kl�cza�, skrzy�owane ramiona wspar�szy o niski sto�ek. Pochyli� g�ow�. Mia� wra�enie, jakby mu barki ogromny ci�ar przygni�t�. Gdy zapada noc taka, jak dzisiaj, bez granic, wydaje si�, �e z�o ca�ego swiata scieka w serce czuwajacego. Doko�a, na bezmiernych obszarach, w niskich chatach wiejskich i dalej, w ludowych kamienicach uciszonych miast spia ludzie zmordowani dniem. Bezbronny t�um. �atwa zdobycz. Kt� spi snem sprawiedliwego? D�onie, kt�re jeszcze przed chwila chciwie si�ga�y po rozpust� i zysk, dygoca teraz niespokojnie, jak p�omie� przygnieciony popio�em. Nagie cia�a dysza goraczkowo. Zwarte usta skry�y k�amstwa i kuszace podszepty, powieki zamkn�y pope�nione i przysz�e zbrodnie. Gdzie� sa mury mierzone trzcina z�ota? Wiatr szarpna� otwartym oknem. Okiennica uderzy�a o szyb�. Chlusna� deszcz. Ale proboszcz nie poruszy� si�. Jego oczy szeroko rozwarte zdawa�y si� przebija� ciemnos�. Dra�a ja a� do przepastnego dna. Zwyci�aja przestrze�. Czas stana�. I przez sekund�, kt�ra trwa wieki, wydaje si� kl�czacemu, �e widzi wszystko, co dzieje si� na swiecie a� po jego najodleglejsze kra�ce. Straszliwa chwila. To jest tak, jakby jakas zas�ona spad�a rozci�ta nagle niewidzialna r�ka, ukazujac grozna wizj�. Oto ziemia niezmiernie ogromna, a jednoczesnie tak drobna, i� mo�na ja ramieniem opasa�, le�y nieruchoma, sci�ta cisza: bezkresna, ruda pustynia, obszary zje�one czarnymi kamieniami, zastyg�e wody, lasy skamienia�e, miasta puste jak szkielety, a nad tym niesko�czonym cmentarzyskiem niebo niskie i miedziane. Niebo, kt�rego ci�ar przygniata serca spiacych. Ludzie! Wida� ich cia�a pokotem rzucone na zesch�a ziemi�, jedno przy drugim, nagie i sine, niby niesko�czony szereg umar�ych. I nagle, jakby na jeden wielki g�os rozcinajacy milczenie od wschodu do zachodu i od p�nocy na po�udnie, budza si� wszyscy. Ale nikt nie zrywa si� i nie spieszy pos�usznie ku wezwaniu. �adne wo�anie mu nie odpowiada. �aden szept ani ruch nie targna niewzruszonym spokojem. Piersi le�acych uderzone niebem zamar�y. To tylko ich oczy szeroko rozwarte oddychaja smiertelna trwoga. Przera�eniem nie pozostawiajacym miejsca dla nadziei. - Jestem z wami! - szepce ksiadz Sieche�. Bo czy� nie p�ta go niemoc ta sama, kt�ra wszystkim na ziemi ka�e w tej chwili kona�, lecz nie pozwala umrze�? Oto r�wnos�, o kt�rej ludzie nie chca wiedzie�. Bogactwo staje si� podobne �achmanom �ebraka, w�adza kruszy si� w pora�onych d�oniach i jak pr�chno przesypuje przez palce. Ale gdy ranek przywr�ci ziemi jej kuszacy kszta�t, kt� z �ywych wyrzeknie si� dobrowolnie z�udnych przywilej�w? Kiedy� wybije godzina sprawiedliwosci dla krzywdzonych i poni�anych? Tyle doko�a chciwosci, okrucie�stw, tyle k�amstw i jadu nienawisci i pogardy, i� zdaje si�, �e nic nie zdo�a zasklepi� krwawiacych ran. C� mo�e zmieni� si�? Tu cho�by, na tym drobnym skrawku sedelnickiej ziemi. Dziedzic sedelnicki nie zrzeknie si� bez przymusu swoich rozleg�ych p�l i las�w, jak drapie�ne kleszcze opasujacych doko�a n�dzne ch�opskie zagrody. Grzegorz Litowka nie porzuci str�czycielstwa. Zab�akanej w dalekim miescie Oldze Kukisz�w �aden g�os nie podszepnie powrotu do rodzic�w. M�ody Burak, kiedy wyjdzie z wi�zienia, znowu zacznie kras�. Kierownik poczty nie z�agodzi serdeczniejszym s�owem cierpie� umierajacej �ony. Fiodor Dubrowski, nienasycony swoja m�odoscia, z lekkim sercem porzuci po miesiacu ka�da dziewczyn�. Ile� ich jeszcze przyjdzie p�aczacych na niego, jak przedtem przychodzi�y z �alami na Siemiona? A Siemion, kt�remu ju� tak niewiele chwil pozosta�o do �ycia... A Michas... Proboszcz zaciska d�onie. G�ste krople potu zwil�aja mu skronie. - Najlichszym z lichych jestem, Panie. Tamci nie znaja Ci�, dlatego b�adza. Ale mnie ukaza�es si�, jak wicher wstrzasna�es mna... Da�es wszystko. A c� ja daj�? Jak�e n�dzny jest plon minionych lat! C� uczyni� dla ludzi, kt�rych mu powierzono? Nigdy nie umia� znalez� drogi do cz�owieka. A za to jak cz�sto i w jak wielu okolicznosciach czu� si� intruzem. Tak rzadko udawa�o mu si� prze�ama� bolesny i upokarzajacy mur, kt�ry odgradza� go od ludzi wtedy w�asnie, gdy chcia� im siebie ofiarowa�. A jesli, zdarza�o si�, odnajdywa� porozumienie, czy� by�o ono czyms wi�cej ni� przelotnym b�yskiem ukazujacym zaledwie w mglistym oddaleniu, jak ogromne musi by� szcz�scie, gdy zbudzi si� zb�akana dusz� z letargu i oczyszczona postawi przed Panem. Prze�y� kilka takich olsnie� Weszlam do pokoju numer 315. Za biurkiem siedzial niemlody juz mezczyzna w cywilnym ubraniu. �Dlaczego on jest po cywilnemu? - myslalam. - Czy to dobrze, czy zle, ze on jest po cywilnemu...� Serce walilo mi jak oszalale, w gardle mialam sucho. Mezczyzna zza biurka patrzyl na mnie przenikliwie. - Dzien dobry... - odpowiedzial na moje powitanie. - Pani dzis rano otrzymala wezwanie, prawda? Prosze bardzo, moze pani usiadzie... Usiadlam sztywno na krzesle. Wyjal z szuflady jakies papiery, przejrzal je pobieznie. - Moze pani zechce podac mi swoje dane osobiste... Powiedzialam. W zdenerwowaniu podalam mu biezacy rok jako rok swojego urodzenia. - Pani jest bardzo przestraszona... niepotrzebnie! Chodzi mi tylko o kilka informacji... Nie moglam sie opanowac i czulam sama, jak dygoca mi usta. - Prosze sie uspokoic, doprawdy... w ten sposob nie bedzie pani mogla zebrac mysli. Bardzo zalezy mi na tym zeby odpowiadala mi pani rzeczowo i spokojnie. - Chwileczke, dobrze? - poprosilam. Kilka razy odetchnelam gleboko.- Jeszcze sekunde... ja sie zaraz pozbieram...- Prosze bardzo... moze ja zaczne mowic, a pytania i odpowiedzi zostawimy na pozniej? Przez ten czas pani sie bedzie zbierac! - - usmiechnal sie. - - Otoz, sprawa wyglada nastepujaco... - urwal i znowu popatrzyl na mnie badawczo. - Pani sie mnie boi, tak? Obawia sie pani, ze ja tu zatrzymamy, zalozymy kajdanki, wytoczymy sprawe? A ja juz mowilem, ze chodzi mi tylko o pare szczegolow. Zreszta... moze pani poczuje sie lepiej, jezeli i ja podam swoje personalia. Nazywam sie Ligota, pani zna mojego syna, prawda? Ja z kolei znam Marcina. Jestem jego kuratorem i zostalem nim na wlasna prosbe... Czy to wszystko chociaz w pewnym stopniu uspokaja pania? - W pewnym stopniu... - przyznalam silac sie na usmiech. - Nie mam najmniejszego obowiazku mowic pani o tych rzeczach, ale za wszelka cene chce, aby doszla pani do jakiej takiej rownowagi! - Dziekuje panu... - Czy pani wie o tym, ze wczoraj po poludniu Marcin wyszedl z domu i do tej pory nie powrocil? Po tych wszystkich informacjach, ktorych mi udzielil cichym, spokojnym tonem, to pytanie rzucil nieoczekiwanie ostro. W pierwszej chwili jego sens nie dotarl do mnie. - Slucham? Powtorzyl. Zrozumialam.- Nic nie wiem... - odparlam dretwo.- Wczoraj po poludniu wyszedl z domu nie zostawiajac zadnej wiadomosci. W tej chwili szukamy go i kazda informacja, ktora moglaby nam w tym pomoc, jest dla nas niezwykle istotna. Czy pani ma cos do powiedzenia? - Nie. - Nie? Wiec pytam dalej. Kiedy widziala pani Marcina po raz ostatni? - To bylo przed swietami... odprowadzil mnie na dworzec, kiedy wyjezdzalam do swojej babki. - Czy mam to traktowac jako pani przemyslana odpowiedz? - Oczywiscie! - Czy jest cos, co pani chce ukryc, ze rozpoczyna pani rozmowe ze mna od klamstwa? Kazde klamstwo nie tylko pogarsza sprawe Marcina, ale rowniez i pania stawia w kregu pewnych podejrzen... - Nie rozumiem pana... widzialam go ostatni raz na dworcu! - Widziala go pani po raz ostatni na boisku szkolnym- sprostowal. - Tak, slusznie! - przyznalam. - Ja zle rozumialam to pytanie! Ostatni raz rozmawialam z nim na dworcu, a ostatni raz widzialam go na boisku! - Teraz pani widzi, dlaczego zalezy mi na rzeczowych odpowiedziach. Kazda nie przemyslana moze jedynie wprowadzic mnie w blad. Czy pani ma jakies osobiste przypuszczenia, czy pani domysla sie, gdzie obecnie przebywac moze Marcin? - Nie. Nie mam pojecia... - Prosze przedstawic mi w ogolnym zarysie przebieg waszej znajomosci! Przedstawilam. Sluchal wszystkiego nie spuszczajac ze mnie wzroku. - Tak... wiec pani dowiedziala sie prawdy od swojego przyjaciela i wtedy... co pani wtedy zrobila?

Gry Online Gry Online, Gry

sports betting sports betting bet at home

Dobra Muzyka super fajna i dobra, ciekawa muzyka

mazury mazury

regeneracja tapicerek skórzanych pranie tapicerek

panele natryskowe certyfikaty energetyczne szczecin przepisy wyniki na �ywo photoshop pobierz
sukraloza kopiarki warszawa nasza klasa Części c1 via city meble konferencyjne import z chin zabawka dla dzieci