Pensjonat Jastarnia od wody 1400m<br /><br />

Strona główna

Pensjonat Jastarnia od wody 1400m

Pensjonat Jastarnia Studzińska Proponujemy wolne noclegi 6 os.
Cena 120 os.

Obiekt:
salon masazu, spa, wygodne spanie, barek, barek z alkocholem, obiady i kolacje, do plazy 1400m.

Pensjonat Studzińska - 236812951
Jastarnia ul.Pańska 140

Tematyka:


Polecamy również:

suknie Å›lubne Å›cianki dziaÅ‚owe stewiaNie potrzebowa³ dalej mówiæ. Domysli³a siê ca³ej historii. Jasne teraz by³o, skad znalaz³y siê pieniadze na ten dom, sklep i ziemiê. Ale có¿? Nie by³o to ¿adna niespodzianka. Zdziwi³a siê tylko, ¿e ja niczym ta wiadomosæ nie poruszy³a. W³asciwie powinna by siê cieszyæ strachem i niepewnoscia Litowki. Nie czu³a jednak niczego, co by choæ za u³amek radosci mog³o uchodziæ. By³a znu¿ona, to wszystko. Znu¿ona zmêczeniem fizycznym, zwierzêcym, wyprutym z jakichkolwiek uczuæ, chêci, po¿adañ. Ostatnio coraz czêsciej wpada³a w taki nastrój. Nie chcia³a go. Ale nie chcia³a wówczas tylko, gdy by³ poza nia. W nim nie istnia³o tak lub nie. Czasem, gdy budzi³a siê w srodku nocy przy boku przygodnego kochanka, ogarnia³o ja przera¿enie, tak nagle jasnym siê dla niej stawa³o, i¿ w chwili zdawa³oby siê wykluczajacej samotnosæ by³a w rzeczywistosci nie do wyra¿enia samotna. Samotna samotnoscia najokrutniejsza, która ka¿dy cz³owiek musi raz prze¿yæ, choæby to mia³o na niego spasæ dopiero w godzinie smierci. „Ale czy¿ istnieje w ¿yciu cz³owieka cokolwiek niezwyk³ego - mysla³a nieraz - co by jednoczesnie nie zbli¿a³o ku smierci? Przy pewnym natê¿eniu uczuæ, lub przy zamieraniu ich zbyt bezwzglêdnym, zawsze smieræ zaglada nam w oczy”. Przemknê³o jej przez g³owê szybkie wspomnienie: przed bardzo wielu latami prze¿y³a to odkrycie po raz pierwszy. Nie zda¿y³a cofnaæ siê. Zanim zda³a sobie sprawê z czasu i z miejsca tej chwili, ujrza³a mroczny korytarz, którym bieg³a na dzwiêk dzwonka, drzwi otwierane, nag³e rozwidnienie siê, a na schodach w pe³nym swietle padajacym z okna na pó³piêtrze postaæ m³odego legionisty. Jednoczesnie przypomnia³a sobie, ¿e w kilka tygodni pózniej mówi³a patrzac w oczy Paw³a Siechenia: „Kiedy zobaczy³am ciê wtedy po raz pierwszy, sta³o siê ze mna cos, czego jeszcze nigdy nie prze¿y³am. Zanim spyta³es siê, czy tu mieszkaja pañstwo Podhaliczowie, patrzy³es na mnie chwilê, pamiêtasz? To trwa³o bardzo krótko, ale mnie siê wyda³o nieskoñczenie d³ugo. Nie zda¿y³am nawet dobrze ci siê przyjrzeæ. Spostrzeg³am tylko, ¿e jestes bardzo blady i masz smutne oczy. Tylko tyle. Ale w ciagu tej sekundy, zanim us³ysza³am twój g³os, wyda³o mi siê, ¿e umieram. Nie, nie! - zaprzeczy³a szybko widzac pytanie w jego spojrzeniu. - To nie by³o bolesne uczucie. Radosne te¿ nie... - doda³a po chwili. - Tego w ogóle nie da siê nazwaæ”. I jeszcze raz tamtego dnia prze¿y³a owo uczucie zamierania, gdy zdaje siê, ¿e dawne ¿ycie uciek³o, a nowe nie zda¿y³o jeszcze nadejsæ. By³o to wieczorem, na chwilê przed zasniêciem. Z krótkiej rozmowy wiele dowiedzia³a siê o nowym lokatorze swoich opiekunów. Przydzielono mu u nich kwaterê. By³ porucznikiem drugiej brygady. Niedawno, podczas walk w Karpatach, zosta³ ciê¿ko ranny, otrzyma³ postrza³ w lewe p³uco. W³asnie wczoraj opusci³ szpital, lecz do ca³kowitego wyzdrowienia by³o mu jeszcze daleko, nie wiedzia³ nawet, kiedy bêdzie móg³ wróciæ na front... Gdy le¿a³a w ciemnosciach z zamkniêtymi oczami, s³ysza³a za sciana kroki porucznika. Nagle ucich³y. I wtedy, ale jakby we snie i dlatego silniej jeszcze, prze¿y³a uczucie podobne do tego, które ja przeniknê³o w po³udnie stojaca w otwartych drzwiach. Majac oczy pe³ne tych wspomnieñ, nie czu³a, ¿e od kilku minut Litowka na nia patrzy. Z poczatku, chcac sprawdziæ wra¿enie swoich s³ów, rzuci³ na Annê wzrok krótki i podejrzliwy. Ale gdy nie zauwa¿y³ w zarysie jej lekko pochylonej postaci ¿adnej gwa³towniejszej zmiany, uspokoi³ siê. „Uwierzy³a” - przemknê³o mu przez g³owê. Tym lepiej. Jesli na starosæ zaczyna³a podobnie g³upieæ, dlaczego nie mia³by dalej mówiæ? Korci³o go, aby podzieliæ siê z Anna swymi obawami w zwiazku z osoba Nawrockiego. Co znaczy³ jego smiech? A te pytania tak lekko, niewinnie na pozór, bez ¿adnej zdawa³oby siê ukrytej intencji rzucane? A to „musi pan milczeæ?” Nie, to niemo¿liwe - wyda³o siê Litowce - aby Nawrocki móg³ siê czegokolwiek domyslaæ. Skad? Jakim sposobem móg³by wpasæ na trop tych starych, przebrzmia³ych historii? Udawa³, ¿e wie, o tak! to co innego, udawanie i wygrywanie na tym to sta³a policyjna metoda. Zaplataæ upatrzona ofiarê w sieæ pytañ, domyslników, niespodziewanych skojarzeñ, aby pózniej w odpowiedniej chwili jednym rzutem zacisnaæ pêtlê. „Ale to nie ze mna! - usmiechna³ siê do nieobecnego wroga - ze mna nie pójdzie tak ³atwo. Jeszcze nie zna mnie”. W tej samej jednak chwili zda³ sobie sprawê, ¿e jesli jest ju¿ mowa o walce pomiêdzy nim a Nawrockim, to przecie¿ pierwsze w niej kroki przynios³y niewatpliwy triumf posterunkowemu. To on przez ca³y czas górowa³ spokojem, on umkna³ w porê z dosæ sliskiego dla siebie terenu, jemu uda³o siê z kolei uchwyciæ inicjatywê w swoje rêce i najzaczepniejsze wypady przemyciæ pod maska niefrasobliwego i przyjaznego usmiechu. Wspomniawszy swoje zachowanie, zw³aszcza chwilê, w której tak nieopatrznie pozwoli³ sobie wyskoczyæ ze skóry, Litowka znowu siê zaniepokoi³. Zrozumia³, ¿e dopóki jakims umiejêtnym posuniêciem nie zaskoczy z kolei Nawrockiego, dopóty ta pierwsza pora¿ka ze zjadliwa natarczywoscia wciskaæ siê bêdzie w ka¿da rozmowê z posterunkowym, w ka¿da mysl o nim. Zawsze bêdzie ju¿ strona skazana na bronienie siê, wymykanie i kluczenie. A czy¿ nie tego chcia³ Nawrocki? Czy nie têdy wiedzie droga do ostatecznego zaplatania siê i uwik³ania? Bezsilny gniew chwyci³ Litowkê. Och, gdyby móg³ przychwyciæ tego szczeniaka, gagatka z ³adna buzia i delikatnymi ³apkami, wziaæ go w swoje obroty i rozprawiæ siê po swojemu, raz na zawsze. Ba! tylko jak siê do tego zabraæ? W du¿ym miescie wiedzia³by, co robiæ. Tam wystarczy³aby nocna godzina, pusta ulica. Ale tu, gdzie wszystkie zdarzenia wyp³ywaja na wierzch jak wzdête trupy wyparte wirami z dna rzeki? Zamysli³ siê. A mo¿e... taka noc jak dzisiaj, wiatr... mo¿e Anna? Uderzony niespodziewanym pomys³em, spojrza³ na nia. Siedzia³a przed lustrem ciagle odwrócona plecami, w taki jednak sposób przechyli³a g³owê, i¿ nie ruszajac siê móg³ ze swego miejsca dojrzeæ profil. Wyraznie rysowa³ siê na tle rozstawionego pod sciana parawanu, tylko swiat³o lampy padajac z boku poszerza³o cokolwiek liniê policzka. Dziêki temu na pierwszy rzut oka twarz Anny wydawa³a siê obrzêkniêta. Litowce zamar³y s³owa, które mia³ na koñcu jêzyka. Uczu³ w sposób nieokreslony, ¿e powinien natychmiast odwróciæ g³owê. Jednak nie móg³ oderwaæ oczu od siedzacej. Mia³ wra¿enie, ¿e ulega niezrozumia³emu nakazowi, równie ohydnemu i przera¿ajacemu, jak obraz, który go natarczywie pociaga³. Musia³ patrzyæ. Twarz Anny, nienaturalnie nabrzmia³a i blada, robi³a wra¿enie umar³ej. A przecie¿ ¿y³a. ¯y³a w bezsilnym opadniêciu dolnej wargi, w oku jakby oslep³ym, w têpym skurczu miêsni, których napiêcie sparali¿owa³o Litowce oddech. Widzia³ w swoim ¿yciu wiele twarzy sciêtych nienawiscia, ale w ¿adna z nich nienawisæ nie wessa³a siê piêtnem tak szczególnym, jak w tê, która mia³ przed soba. Przed wielu laty na froncie zobaczy³ pewnego dnia ludzi zatrutych gazami. Noca rozswietlona dalekimi b³yskami, wsród z³owrogiej ciszy zbierano ich z pola. Na ziemi szarej, jakby przysypanej popio³em, wt³oczone w leje i wyrwy le¿a³y nieruchome, dziwacznie pokurczone cia³a o twarzach - gdy je oswietlono - straszliwie zmienionych, zsinia³ych, zastyg³ych w natê¿onym grymasie. Twarz Anny zdawa³a siê równie¿ ulec zatruciu. By³a w niej ta sama upiornosæ, co w tamtych ludziach z okopów: zamazanie granic pomiêdzy nienawiscia, strachem i cierpieniem, wzajemne przenikniêcie tych wszystkich uczuæ, milczacy osad, ch³ód. Ciszy w pokoju ¿aden szelest nie maci³. To tylko doko³a, góra i bokami, wiatr bi³ z niezmienna zaciek³oscia, gwa³towne i czarne przyp³ywy napiera³y na sciany. Jak ma³y i wat³y wyda³ siê nagle Litowce dom! Jeszcze jedno silniejsze uderzenie i niby okrêt zerwany z kotwicy zawiruje krucha ³upinka wsród sprzecznych pradów, aby na oslep zanurzyæ siê w burzliwy odmêt. Kto zatrzyma jego bieg? Wtem cos miêkkiego otar³o mu siê o nogi. To Makarek. Kopna³ go podra¿niony Ogarnia³o go coraz wiêksze podniecenie, ów niepokój, który zawsze siê w nim odzywa³, gdy wiedzia³, ¿e z³o mo¿e byæ pos³uszne jego woli, kiedy móg³ je obserwowaæ w zwolnionym dzia³aniu, w saczeniu siê kropla po kropli, podobne truciznie pozornie kuszacej, a dopiero po chwili zniekszta³cajacej rysy twarzy. Przypomnia³o mu siê, ¿e ulubionym jego zajêciem w latach ch³opiêcych by³o mordowanie wszystkich napotkanych po drodze stworzeñ: muchy odarte ze skrzyde³ wbija³ na szpilkê i trzepocace siê podpala³, rozdeptywa³ motyle, ostra laska przygwa¿d¿a³ ¿aby, zabija³ jaszczurki i swierszcze, rozkopywa³ i burzy³ mrowiska. Kiedy w dwunastym roku ¿ycia otrzyma³ od ojca flower, rozpocza³ systematyczne têpienie wiewiórek. Najwiêcej jednak zadowolenia da³ mu pewien dzieñ póznego lata, gdy przyczaiwszy siê w rowie ko³o s³upów telegraficznych zastrzeli³ jaskó³kê. Po raz pierwszy odczu³ wówczas cierpka radosæ towarzyszaca ³amaniu uswiêconych zwyczajów. I w tym momencie pomysla³, ¿e niedaleka byæ mo¿e jest chwila, kiedy w Michasiu, z pewnoscia nie splamionym dotychczas ¿adnym brudnym uczynkiem, odezwie siê okrucieñstwo. Kogó¿ mo¿e to ominaæ? Kogo staæ, aby zdo³a³ wy³amaæ siê z ogólnego prawa natury? Gdyby nie lêk przed dorazna kara, któ¿ by nie zabija³, kto umia³by os³oniæ siê przed pokusami, które pragna karmiæ siê z³em? Wtem uczu³, ¿e jednoczesnie z tymi myslami, niby w innej rzeczywistosci, istnia³ w nim jakis nieokreslony i nieuchwytny g³os. Mia³ takie wra¿enie, jakby czegos zapomnia³. Poderwa³ siê z krzes³a nieopanowanym ruchem i tak szybko cofna³ siê w stronê okna, ¿e nie zauwa¿y³ nawet, kiedy Michas tak¿e wsta³. Wzrok jego przyku³ du¿y krzy¿ odcinajacy siê od pobielanej sciany ciemnym, chropowatym drzewem. Sewerym zdziwi³ siê, ¿e dopiero teraz go dostrzeg³. Chocia¿ krzy¿ wisia³ na wprost wejscia, dok³adnie pamiêta³, i¿ gdy wszed³ do pokoju, sciana wyda³a mu siê pusta. Po krótkiej ciszy nowe natarcie wiatru zabrzmia³o wzmo¿onym natê¿eniem, jakby spêtane nocne si³y wszystkie razem zerwa³y siê z uwiêzi i podobne skrzydlatym szatanom spad³y gniewnym k³êbowiskiem na ziemiê. Seweryn drgna³. Zda³ sobie nagle sprawê, jaki to g³os przed chwila dawa³ w nim o sobie znaæ. Us³ysza³ wyraznie s³owa, których kiedys, gdy przystêpowa³ po raz pierwszy do komunii, uczy³ siê na pamiêæ: „Panie, nie jestem godzien, abys wszed³ pod dach mój, ale rzeknij s³owo, a bêdzie zbawiona dusza moja.” Us³ysza³ to zdanie nasycone tym samym przelotnym wzruszeniem, z jakim je wówczas za kap³anem powtarza³. Ujrza³ bia³y ornat triumfujacy czerwienia krzy¿a, z³oty kielich a wy¿ej monotonny nieomal dotykalny szept ksiêdza: „Corpus Domini nostri Jesu Christi custodiat animam tuam in vitam aeternam.” Ockna³ siê us³yszawszy g³os ch³opca. Ale nie zrozumia³ s³ów. Spojrza³ w jego stronê: - Mówi³es cos? - Wychodzi ju¿ pan? - spyta³ tamten z akcentem zawodu. Seweryn powtórzy³ machinalnie: - Czy wychodzê? I niespodziewanie o¿ywi³ siê. - Nie, oczywiscie, ¿e nie wychodzê! Skad¿e? Nawet mi to do g³owy nie przysz³o. Co za pomys³! Obieca³em ci przecie¿ opowiedzieæ... No i có¿ mi siê tak przypatrujesz, jakbys ducha zobaczy³? Michas zblad³ i cofna³ siê. - Dziwnie pan tak teraz wyglada... Seweryn rozesmia³ siê ha³asliwie. - Ja dziwnie? Wydaje ci siê, mój ma³y. Dlaczegó¿ mia³bym dziwnie wygladaæ. Przeciagna³ jednak niespokojnie d³onia po twarzy, jakby chcia³ siebie w ten sposób sprawdziæ. Cos go musia³o zastanowiæ, bo szybko nachyli³ siê w stronê lampy. - Chodz no tutaj! - skina³ na ch³opca. Michas zbli¿y³ siê. - Co dziwnego zobaczy³es we mnie? No, mów! S³yszysz? Czego stoisz i gapisz siê? Masz mi w tej chwili powiedzieæ. Co jest we mnie dziwnego? Nie mogac siê doczekaæ odpowiedzi, chwyci³ Michasia za rêkê
Skuteczne pozycjonowanie
Arteria - Twój klucz do sukcesu
Pozycjonowanie
dobre programy
pobierz programy i gry, za darmo z…
projekt domu
projekt domu
apteka internetowa
Opis

teksty piosenek katalog stron tanie meble katowice files Doradztwo personalne
strony www katowice debaty orange markowe rękawiczki produkcja obuwia damskiego Free Auto Surf Jajkiewicz Lucyna, radca prawny. Kancelaria prawni zwrot podatku z Niemiec