Pensjonat Szklana

Polecamy Pensjonat Szklana 5 osobowe, 45 zł osoba, poza sezonem 170 zł.
Wypozażenie: dostep do internetu, parawan
Wyzywienie: obiady i kolacje

od plaży 1200m
sauna
parking

Szklana - Ciepła

Bartosz Kostrzewski - 025595729

Tematyka:

Polecamy również:

Wille Trzciana
Domki wczasowe Sarbinowo tel 481057684
Campingi Gogolewo
Camping Ustka od plazy 450m
Agroturystyka Koszałka w Grabowie n. Pilicą
Akademik Węgierska w Warszawie
Apartamenty Mysłowice

stewia ścianki działowe suknie ślubneWyciagna� r�k�, ale pan Ramian szukajac czapki tak si� jakos zakrzatna�, i� nie wiadomo by�o, czy w og�le zauwa�y� ruch Seweryna. Ten zagryz� tylko wargi i lekko poruszy� d�onia w powietrzu, jakby rozp�dza� niewidzialny dym. Administrator szybko wyszed�. Seweryn zosta� sam w hallu. Ju� chcia� p�js� do jadalni, gdy wyda�o mu si�, �e z pokoju ojca dobieg�y kroki zmierzajace w stron� drzwi. �Czy�by stary chcia� ze mna rozmawia�?� - zaniepokoi� si�. Wstrzyma� oddech. �Nie, przes�ysza�em si� - upewni� si� po chwili. W domu by�a cisza. Odetchna� z ulga. Wzia� ze stolika zostawiona przez Ramiana gazet�, przedar� na p� i zmi�ta cisna� do kosza. Kolacj� jad� wolno, lecz z apetytem. P�mrok wyd�u�ajacy rozleg�a sal�, sciany, kt�re dzi�ki ci�ko oprawnym obrazom zdawa�y si� chyli� ku pod�odze, bezszelestne ruchy us�ugujacego Franciszka, leniwe ciep�o idace od kominka, a przede wszystkim cisza rozleg�ego domu i swiadomos�, �e poza plecami biegnie w mroczna g�ab d�uga amfilada pokoj�w - wszystko to, odci�te od wichury szalejacej na dworze, od brz�ku rynien, szumu drzew i �oskotu z rzadka szarpiacego okiennicami, stwarza�o nastr�j �agodny, nasycony spokojem i bezpiecze�stwem. �Ciekawy jestem, co jutro b�d� robi� o tej porze? - pomysla�. - Powinno ju� by� po wszystkim! Ca�a wies b�dzie si� trzas� od domys��w.� Usmiechna� si�. Ale w zestawieniu z obecna atmosfera ca�y zamierzony plan znowu wyda� mu si� nieomal nierzeczywisty. Zniecierpliwiony w�asnym niezdecydowaniem, wi�cej: niemo�noscia ca�kowitego w�ycia si� w to, co mia�y przynies� najbli�sze godziny, odsuna� talerz. Franciszek, jak opieku�czy duch, natychmiast wy�oni� si� z kata i stana� obok. Seweryn ledwie zda�y� opanowa� gwa�towny odruch niech�ci. Dopiero teraz zda� sobie spraw�, �e gdy jad� - Franciszek przez ca�y czas musia� na niego patrze�. Chcia� wi�c sobie przypomnie�, jak si� zachowywa� i jaki mia� wyraz twarzy. Jednoczesnie przemkn�o mu przez g�ow�: czy Franciszek wie ju� o smierci Buraka? A inni, ca�a s�u�ba, ci wszyscy, kt�rzy znali zabitego jeszcze jako dziecko, pami�tali go wyrostkiem? Przypomnia� mu si� nagle jeden letni dzie� sprzed dw�ch lat: wr�ci� do domu o tej samej mniej wi�cej porze co dzisiaj, sam jad� kolacj�, us�ugiwa� Burak, mniej wprawdzie bezszelestny i sprawny ni� Franciszek, ale za to bezposredniejszy, bli�szy w swojej niepor�cznej m�odzie�czosci. Tego wieczoru Burak po raz pierwszy mia� przyprowadzi� Sewerynowi dziewczyn� ze wsi. Chocia� byli w jadalni sami, zakomunikowa� mu te wiadomosci poufnym szeptem, g�osem, kt�ry zbyt dygota� podnieceniem, aby brzmia� spokojnie. Nazajutrz, gdy zjawi� si� rano ze sniadaniem, o nic nie pyta�, ale Seweryn �atwo odczyta� w jego oczach b�ysk zaciekawienia. Ten b�ysk cz�sto p�zniej wraca� w spojrzeniach lokajczyka. �Ciekawe, jak Burak wyglada� w chwili smierci?� - pomysla� Seweryn. Chcia� sobie wyobrazi� twarz, kt�ra pami�ta�, sci�ta ch�odem smierci. Jednak nie tylko jej nie ujrza�, ale nawet rysy �yjacego Buraka zacz�y mu si� w pami�ci zaciera�. W salonie zachrobota� zegar i jedno jasne, niespodziewanie czyste uderzenie przenikn�o z ciemnosci: p� do dziewiatej. Najdalej za godzin� Nawrocki powinien by� u siebie w domu. Seweryn podni�s� si� oci�ale. Dopiero teraz, gdy stana�, odczu� znu�enie. - Gdzie pan in�ynier ka�e poda� herbat�? - zapyta� Franciszek. - Jak zawsze do salonu... Albo nie, niech Franciszek zaniesie do mego pokoju, zm�czony jestem, zaraz si� po�o��. - S�ucham pana in�yniera. Pok�j, kt�ry zajmowa� Seweryn, znajdowa� si� na prawym skrzydle domu. Z hallu prowadzi� w tamta stron� d�ugi korytarz, mo�na r�wnie� by�o przejs� pokojami a� do tzw. ma�ej biblioteki, skad drzwi wychodzi�y na ten sam korytarz. W po�owie drogi Seweryn zatrzyma� si�. Okiennice w drugim salonie by�y jeszcze nie zamkni�te. swiat�o z jadalni dobiega�o tu ledwie uchwytnym odblaskiem, nik�ym, dogasajacym dr�eniem zatrzymywa�o si� przed progiem i ciemnos� rozleg�ego pokoju, jak gdyby niczym nie ograniczona, otwiera�a si� na ciemnos� nocy ogromna i g�sta, a tylko gdzies w odleg�ej g��bi bita szumem i wznoszaca si� k��bami cieni. Nagle, nieomal pod samym oknem, przenikna� cisz� krzyk puszczyka. Seweryn zawr�ci�. Szybkim krokiem przeszed� przez salon, sto�owy, mina� hall i zapuka� do pokoju ojca. Nikt nie odpowiedzia�. Nacisna� wi�c klamk� i lekko uchyli� drzwi: gabinet by� pusty i ciemny, swieci�o si� w sypialni. Mi�kki dywan st�umi� odg�os krok�w. Przed progiem Seweryn zatrzyma� si�. Gej�anowski ubrany w sw�j domowy szlafrok, przypominajacy habit zakonny, kl�cza� przy ��ku na kl�czniku obitym czerwonym pluszem, z g�owa wsparta o pulpit. Odwr�cony plecami do drzwi, nie zauwa�y� obecnosci syna. Seweryn skrzywi� si� pogardliwie. �Stary bigot!� - pomysla�. Nie chcac jednak, aby rozmowa rozbi�a si� o pierwsze trudnosci, cofna� si� do gabinetu i g�osno chrzakna�. - Czy mo�na? - spyta�. W sypialni zaszelesci�o Weszlam do pokoju numer 315. Za biurkiem siedzial niemlody juz mezczyzna w cywilnym ubraniu. �Dlaczego on jest po cywilnemu? - myslalam. - Czy to dobrze, czy zle, ze on jest po cywilnemu...� Serce walilo mi jak oszalale, w gardle mialam sucho. Mezczyzna zza biurka patrzyl na mnie przenikliwie. - Dzien dobry... - odpowiedzial na moje powitanie. - Pani dzis rano otrzymala wezwanie, prawda? Prosze bardzo, moze pani usiadzie... Usiadlam sztywno na krzesle. Wyjal z szuflady jakies papiery, przejrzal je pobieznie. - Moze pani zechce podac mi swoje dane osobiste... Powiedzialam. W zdenerwowaniu podalam mu biezacy rok jako rok swojego urodzenia. - Pani jest bardzo przestraszona... niepotrzebnie! Chodzi mi tylko o kilka informacji... Nie moglam sie opanowac i czulam sama, jak dygoca mi usta. - Prosze sie uspokoic, doprawdy... w ten sposob nie bedzie pani mogla zebrac mysli. Bardzo zalezy mi na tym zeby odpowiadala mi pani rzeczowo i spokojnie. - Chwileczke, dobrze? - poprosilam. Kilka razy odetchnelam gleboko.- Jeszcze sekunde... ja sie zaraz pozbieram...- Prosze bardzo... moze ja zaczne mowic, a pytania i odpowiedzi zostawimy na pozniej? Przez ten czas pani sie bedzie zbierac! - - usmiechnal sie. - - Otoz, sprawa wyglada nastepujaco... - urwal i znowu popatrzyl na mnie badawczo. - Pani sie mnie boi, tak? Obawia sie pani, ze ja tu zatrzymamy, zalozymy kajdanki, wytoczymy sprawe? A ja juz mowilem, ze chodzi mi tylko o pare szczegolow. Zreszta... moze pani poczuje sie lepiej, jezeli i ja podam swoje personalia. Nazywam sie Ligota, pani zna mojego syna, prawda? Ja z kolei znam Marcina. Jestem jego kuratorem i zostalem nim na wlasna prosbe... Czy to wszystko chociaz w pewnym stopniu uspokaja pania? - W pewnym stopniu... - przyznalam silac sie na usmiech. - Nie mam najmniejszego obowiazku mowic pani o tych rzeczach, ale za wszelka cene chce, aby doszla pani do jakiej takiej rownowagi! - Dziekuje panu... - Czy pani wie o tym, ze wczoraj po poludniu Marcin wyszedl z domu i do tej pory nie powrocil? Po tych wszystkich informacjach, ktorych mi udzielil cichym, spokojnym tonem, to pytanie rzucil nieoczekiwanie ostro. W pierwszej chwili jego sens nie dotarl do mnie. - Slucham? Powtorzyl. Zrozumialam.- Nic nie wiem... - odparlam dretwo.- Wczoraj po poludniu wyszedl z domu nie zostawiajac zadnej wiadomosci. W tej chwili szukamy go i kazda informacja, ktora moglaby nam w tym pomoc, jest dla nas niezwykle istotna. Czy pani ma cos do powiedzenia? - Nie. - Nie? Wiec pytam dalej. Kiedy widziala pani Marcina po raz ostatni? - To bylo przed swietami... odprowadzil mnie na dworzec, kiedy wyjezdzalam do swojej babki. - Czy mam to traktowac jako pani przemyslana odpowiedz? - Oczywiscie! - Czy jest cos, co pani chce ukryc, ze rozpoczyna pani rozmowe ze mna od klamstwa? Kazde klamstwo nie tylko pogarsza sprawe Marcina, ale rowniez i pania stawia w kregu pewnych podejrzen... - Nie rozumiem pana... widzialam go ostatni raz na dworcu! - Widziala go pani po raz ostatni na boisku szkolnym- sprostowal. - Tak, slusznie! - przyznalam. - Ja zle rozumialam to pytanie! Ostatni raz rozmawialam z nim na dworcu, a ostatni raz widzialam go na boisku! - Teraz pani widzi, dlaczego zalezy mi na rzeczowych odpowiedziach. Kazda nie przemyslana moze jedynie wprowadzic mnie w blad. Czy pani ma jakies osobiste przypuszczenia, czy pani domysla sie, gdzie obecnie przebywac moze Marcin? - Nie. Nie mam pojecia... - Prosze przedstawic mi w ogolnym zarysie przebieg waszej znajomosci! Przedstawilam. Sluchal wszystkiego nie spuszczajac ze mnie wzroku. - Tak... wiec pani dowiedziala sie prawdy od swojego przyjaciela i wtedy... co pani wtedy zrobila?

Skuteczne pozycjonowanie
Arteria - Twój klucz do sukcesu

Pozycjonowanie

dobre programy
pobierz programy i gry, za darmo z…

projekt domu
projekt domu

apteka internetowa
Opis

files cennik dhl meble drewniane cz�ci Fiat map
hip hop programy blog o pozycjonowaniu Imprezy integracyjne Poznań Ciągle pada - Czerwone Gitary zaproszenia ślubne No i gra - Budka Suflera